ارسال رسول ، آن است كه از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد و با اعمال شايسته بسوى او رجوع نماييد ، چون اين راهى است كه پويندهء خود را به قرب و جوار رحمت حقّ مىرساند ، پس راه درست زندگى بشر اين است كه عبادت غير خدا را ترك نموده و به جانب خداى واحد رجوع كرده و از او طلب آمرزش نمايد ، كه اگر چنين عمل كند ، به قرب درگاه الهى منتهى مىگردد ، يعنى در آيه قبلى با عبارت
( أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ )
به مرحله اعتقاد درونى اشاره نموده و در اين آيه با عبارت
( وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ )
به مرحله عمل و انجام اعمال حسنه اشاره فرمود ، هر چند كه اين مرحلهء عمل از نتايج مرحلهء اعتقاد و از فروع آنست ، و آنگاه مىفرمايد :
( يُمَتِّعْكُمْ مَتاعاً حَسَناً . . . )
يعنى با طلب آمرزش از درگاه الهى و توبه و انجام اعمال صالح ، خداوند هم شما را تا سرآمد مدّت زندگيتان در اين دنيا از بهرههاى دنيوى بهرهمند مىسازد و شما را به روش تنعّم از نعمتهاى دنيوى مثل : وسعت ، امنيّت ، رفاه ، عزّت و شرافت هدايت مىكند ، پس حيات حسنه براى يك جامعهء صالح ، مشاركت در بهرهمندى از نعمتهايى است كه فطرت بشر آنها را نيكو مىشمارد كه اين امر همان روش اعتدال در بهرهمنديهاى مادّى در سايهء علم نافع و عمل صالح هر فرد مىباشد ، در چنين جامعهاى مردم از ياد خدا غافل نبوده و در سايهء ايمانشان در زندگى دنيا هم از سعه و گشايش برخوردار شده و همنوعان خويش را هم در برخوردارى از اين نعمات سهيم مىگردانند و بين اجزاء اين جامعه هماهنگى و تلائم وجود دارد و فاصلهء طبقاتى و تضّاد و تناقض زايل مىگردد و خداى متعال به هر كس كه صفات و اعمالى بهتر و بيشتر از سايرين دارد ، آن اجر و سعادتى را كه مختص به آن زيادت و فضل است ، اعطا مىكند ، بدون اينكه حقّ او را باطل نموده و يا فضل او را غصب كرده يا آن را به ديگرى كه فاقد آن برترى است ، بدهد .
امّا در جوامع غير دينى ، اگر چه متّرقى و متمدّن هم باشند ، مردم به دو گروه مستكبر و برتر و غالب ، و گروه مستضعف و ذليل و مقهور تقسيم مىشوند و هيچ چيز جز آيين توحيد و يكتاپرستى ، نمىتواند اين افراط و تفريط را تعديل نمايد .