وضع درونى آنها با خبر شده يا خير ، و اين سخن ، كلام كسانى است كه طاقت شنيدن آيات الهى را نداشته باشند و آنگاه از نزد پيامبر باز مىگردند ، در حالى كه خدا دلهايشان را از فرا گرفتن و دريافتن آيات الهى و ايمان به آن باز داشته و برگردانيده است ، چون اينها مردمى كر و گنگ و كور هستند كه چشم ديدن و گوش شنيدن و زبان گويايى براى حق ندارند و لذا مردمى هستند كه حق را تعقّل نمىكنند و شايد هم اين كلام نفرينى از جانب خداوند در حق آنها باشد ، ( و اللّه يعلم ) .
( 128 )
( لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ )
: ( به تحقيق نزد شما فرستادهاى از خودتان بيامد كه ضرر و هلاك شما بر او دشوار است و او نسبت به هدايت شما مشتاق و نسبت به مؤمنان رئوف و رحيم است ) ، مىفرمايد : اى مردم پيغمبرى از جنس خود شما نزد شما آمده كه اوصاف او چنين است كه از نابودى و خسارت شما ناراحت مىشود و نسبت به همهء شما خيرخواه است و مشتاق هدايت همه مردم اعم از مؤمن و كافر بوده و در خصوص مؤمنان مهربان و رئوف است ، حال با چنين اوصافى آيا شايسته است كه از او سرپيچى كنيد ؟ ! هرگز ، بلكه سزاوار است كه از اوامر او پيروى كرده و مطيع او باشيد ، چون او رسوليست كه به امر خدا قيام كرده و خيرخواه شماست ، پس اطاعت كردن از او همان اطاعت از خداست ، گفته مىشود كه خداوند هرگز دو اسم از اسامى مباركهء خود را به شخصى غير رسول گراميش صلّى اللّه عليه و إله و سلم نسبت نداده است ، چون در اينجا پيامبر را با اسماء حسناى خود ( رئوف ) و ( رحيم ) وصف مىنمايد .
( 129 )
( فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ )
: ( پس اگر روى گرداندند ، بگو خدا مرا كفايت مىكند كه جز او هيچ معبودى نيست ، بر او توكلّ مىكنم و او پروردگار عرش بزرگ است ) ، اين آيه در مقام تعليل