يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً )
« 1 » ، و ما از اين قرآن مايههاى شفا و رحمت براى مؤمنين نازل نموديم و ستمكاران را جز زيان چيزى نمىافزايد ) .
( 126 )
( أَ وَ لا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ فِي كُلِّ عامٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لا يَتُوبُونَ وَ لا هُمْ يَذَّكَّرُونَ )
: ( آيا نمىبينند كه در هر سال يك بار و يا دو بار آزمايش مىشوند ، آنگاه توبه نمىكنند و متذكّر نمىشوند ) ، استفهام تقريرى است ، مىفرمايد : چرا تفكّر نمىكنند و عبرت نمىگيرند ، با اينكه مىبينند كه در هر سال يك يا دو بار مورد امتحان و ابتلاء واقع مىشوند و در امتحان مردود شده و معصيّت مىكنند و آنگاه توبه نمىكنند و متذّكر هم نمىشوند و اگر در اين مورد تفكر و تعقّل مىكردند ، متنبّه مىشدند و وظيفهء خود را تشخيص مىدادند و به يقين مىدانستند كه استمرار اين روش باعث مىشود كه هر سال پليدى جديدى بر پليدى سابقشان افزوده شود و نهايت امرشان به هلاكت دائمى و خسران ابدى منجر گردد .
( 127 )
( وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ )
: ( و هنگامى كه سورهاى نازل مىشود ، بعضى از آنان به بعضى ديگر نگاه مىكنند و مىگويند ، آيا كسى متوجّه شما هست ؟ آنگاه برمىگردند ، خداوند دلهايشان را برگرداند به سبب اينكه گروهى هستند كه نمىفهمند ) ، اين آيه خصوصيّت ديگر منافقان را بيان مىكند كه وقتى سورهاى نازل مىشود و آنها حاضرند ، به يكديگر نگاه معنى دارى مىكنند كه با زبان نگاه بهم مىگويند : آيا كسى شما را مىبيند ؟ چون مىترسند كه علائم اضطراب درونى و نفاق باطنى در چهرههايشان ظاهر شود و ديگران از سرّ درونيشان باخبر گردند ، لذا از افراد هم گروه مانند خود ، درباره حال و روزشان سئوال مىكنند تا بدانند ، آيا كسى از اطرافيان از
هامش
( 1 ) - سوره اسرى ، آيه 82 .