پول را پشت و پناه خود مىدانستند و به آن متكّى بودند و سجده با پيشانى است و اتكّا بوسيله پشت و پناه بردن به چيزى با پهلو صورت مىگيرد و لذا همين اعضاء آنها داغ زده مىشود ، به هر صورت خدا داناست .
و در آخر مىفرمايد كه به آنها گفته مىشود اين همان چيزيست كه براى خود اندوختيد ، پس بچشيد آنچه را كه با دست خود پيش فرستادهايد .
[ آيهء ( 48 - 36 ) مراد از ماههاى دوازدهگانه و حرام ، ملامت مومنان به جهت سستى در جهاد و ماجراى انزال سكينه و جنود غيبى بر پيامبر در هنگام خروج از مكه و در غار ]
( 36 )
( إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ فَلا تَظْلِمُوا فِيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ وَ قاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَما يُقاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ )
: ( بدرستى كه تعداد ماهها در نزد خدا دوازده ماه است ، در همان روزى كه آسمانها و زمين را آفريد ، در كتاب او چنين بوده ، چهار ماه از آنها حرام بوده و اين است دين استوار ، پس در آن چهار ماه به خود ستم نكنيد و با همهء مشركان بستيزيد ، همانگونه كه آنها با همهء شما در جنگند و بدانيد خداوند با پرهيزگاران است ) ، مىفرمايد : تعداد ماههاى سال در نزد خداوند دوازده تاست و از روز خلقت آسمانها و زمين در كتاب آفرينش و تكوين او چنين رقم خورده و حركات زمين به دور خورشيد و ماه به دور زمين طورى آفريده شده كه تعداد ماهها دوازده تا باشد ، و در اينجا مراد ماههاى قمرى است ، زيرا اگر چه حساب سال شمسى دقيقتر است ، امّا سال قمرى براى همه مردم در دور افتادهترين مكانها هم محسوس و قابل استفاده است و دليل اين مطلب آنست كه در ادامه مىفرمايد : چهار ماه از اين دوازده ماه حرام است و اين مطلب مورد اتفّاق همه امّت اسلام است كه چهار ماه قمرى ذى القعده ، ذى الحجّه ، محرّم و رجب حرام و ممنوع شمرده مىشوند ، نه چهار ماه شمسى .