آن را از مآخذ تأليف خويش ميشمارد و از آن به « تاريخ واسط » نام مىبرد .
ثالثا نسخهء موجود در كلكته كه با نسخهء لنينگراد اختلاف دارد و بىترديد تأليف جعفرى است ، ظاهرا نسخهاى از تاريخ واسط است كه حوادث را تا سال 817 دربرگرفته است .
رابعا آنكه جعفر بن محمد جعفرى صاحب سه تأليف بوده است :
تاريخ كبير ، تاريخ واسط و تاريخ يزد .
تاريخ كبير بسبب احتواى بر وقايع و حوادث تاريخ تيموريان واجد اهميت و فايدت خاص است و از متنهاى معتبر تاريخى قرن نهم بشمار مىآيد . « 1 »
فصولى ازين كتاب در احوالات طبقاتى از رجال ( اوليا ، ائمه و فقها ، قرّاء ، مفسران ، حكماى اسلام ، شعراى فرس ) توسط نويسندهء اين يادداشتها در فرهنگ ايران زمين ( 6 : 95 - 158 ) طبع شده است .
از تذكار نكتهاى ديگر باز نمانم كه خواندمير در حبيب السير مكرر از « تاريخ جعفرى » نام مىبرد و از آن نقل قول مىكند و ظاهرا مقصودش از « تاريخ جعفرى » همين تاريخ كبير جعفرى مورد بحث ماست ( حبيب السير 1 : 23 و 167 و 220 و 486 و 2 : 125 ، چاپ طهران ، 1333 ش ) .
هامش
( 1 ) - به همين مناسبت دوست دانشمند من آقاى دكتر عباس زرياب خويى قسمت آخر كتاب مذكور را در دست تصحيح دارند و اميدواريم كه بطبع آن نيز توفيق حاصل كنند .
ايشان همين قسمت را به زبان آلمانى ترجمه و با تعليقات و فوايد انتشار دادهاند ، بنام :Der Bericht uber die Nach folger Timurs aus dem Tarih - i Kabir des Gafari ibn muhammad al - Husaini . Mainz 1960 .