آنچه در ديباچه اين بخش مىبايست گفت در بخشهاى ديگر گفتهايم ، در اينجا تنها به اين بسنده مىكنيم كه كلمه آقا كه بر سر نامها به كار ميرود چندان معنايى ندارد و در تاريخ نوشتن نبايد آن را به كار برد . ولى چون ما در اين تاريخ گفتگو از كسانى ميداريم كه بسيارى از آنان زندهاند و ديگران نيز تازه درگذشتهاند از اينرو آن را بر سر نامها مىآوريم . ليكن در اين بخش اين كار را تنها درباره زندگان خواهيم كرد و اميدواريم كمكم اين كلمه پوچ نيز از ميان برود .
همچنين درباره لقبها اگرچه امروزه اينان از ميان رفته ولى ما چون گفتگو از سى سال پيش ميداريم و ناگزيريم از حال آن زمان پيروى نماييم مىبايست لقبها را بنگاريم . چيزى كه هست چون اين كلمههاى پوچ از نخست بى جا بوده و در تاريخها نيز هرچه كمتر پديدار شود بهتر خواهد بود اينست در اينباره هم آن خواهيم كرد كه كسانى كه هنوز زندهاند و امروز بنامهاى خود شناخته ميشوند از لقبهاى اينان بيكبار چشم پوشيم و در همهجا نامهاى خودشان را نگاريم . ولى ديگران را با لقب آوريم . اين شيوهايست كه بانديشه گزاردهايم . مگر در پاره جاها جهت ديگرى پيشآيد و نتوانيم اين شيوه خود را به كار بريم .
تهران آذرماه 1317
احمد كسروى
تاريخ هيجده ساله آذربايجان ( فارسى ) — صفحة 295
مساهمون: احمد كسروى تبريزى
ص٢٩٥