افترائات مجازات خواهد نمود .
( 139 )
( وَ قالُوا ما فِي بُطُونِ هذِهِ الْأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُكُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلى أَزْواجِنا وَ إِنْ يَكُنْ مَيْتَةً فَهُمْ فِيهِ شُرَكاءُ سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ إِنَّهُ حَكِيمٌ عَلِيمٌ )
: ( و گويند آنچه در شكم اين حيوانات مىباشد مخصوص مردان ماست و بر همسران ما حرام است و اگر مردار باشد آنها هم در آن شريكند ، به زودى خدا سزاى وصف كردن ايشان را مىدهد كه او درست كردار و داناست ) ، مقصود از ( ما فى بطون ) بچههايى است كه در شكم اين حيوانات خاص ، مثل بحيره و سائبه مىباشد ، مشركين اينها را اگر زنده به دنيا مىآوردند ، مخصوص مردان مىدانستند و بر زنان حرام بود ، امّا اگر مرده به دنيا مىآمدند همه از آن مىخوردند و بعضى از مفسّران مىگويند : منظور ، شير اين حيوانات يا ، هم شير و هم بچهء آنها مىباشد .
به هر صورت خداوند مىفرمايد ، ( سيجزيهم وصفهم ) يعنى به زودى خود اين حرفها را جزاى آنها قرار مىدهيم ، يعنى همينها به عينه در قيامت به صورت و بال و عذاب تجسّم پيدا مىكنند و اين نوعى عنايت در كلام است و آنگاه مىفرمايد : خدا حكيم است ، يعنى مطابق حكمتش دربارهء آنها حكم مىكند و عليم است ، پس هيچ چيز از دائره علم او بيرون نمىماند و هيچ امرى از او مخفى نيست .
( 140 )
( قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِراءً عَلَى اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ )
: ( به تحقيق كسانى كه فرزندان خود را بر اساس جهل و نادانى به قتل رساندند ، زيانكار شدند و آنچه را خدا روزيشان كرده از روى افتراء بر خدا ، به خودشان حرام كردند ، به تحقيق گمراه گشتهاند و هدايت شده نمىباشند ) ، پس مشركان در كشتن فرزندانشان زيانكارند ، چون از روى جهل و سفاهت مرتكب اين عمل گشتند و نيز در حرام كردن چهار پايانى كه خدا روزيشان كرده بود زيانكار بودند ، چون اين عمل افتراء به خدا بود و حاشا اللّه كه خداوند چيزى را روزى