است از ايمان آوردن به او و همهء رسولان او ، چون رسول بدان جهت كه فرستاده خداست ، چيزى از خودش ندارد و اختيارى هم براى او نيست ، پس كفر به رسول در حقيقت شرك و كفرى واضح به خداى عظيم است .
( 151 )
( أُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ حَقًّا وَ أَعْتَدْنا لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً )
: ( اينان همان كافران حقيقى هستند و ما براى كافران عذابى خوار كننده آماده كردهايم ) ، اينها چون بين پيامبران الهى تفرقه ايجاد كردهاند كافران حقيقى مىباشند و به سبب همين كفرشان برايشان عذابى خوار كننده آماده نمودهايم ، جزائى كه كاملا با اعمال آنها تناسب دارد
( جَزاءً وِفاقاً )
« 1 » .
( 152 )
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً )
: ( و كسانى كه به خدا و پيامبران ايمان آوردند و هيچ فرقى بين احدى از آنها نمىگذارند ( يعنى به همه ايمان دارند ) خداوند به زودى پاداش آنها را خواهد داد ، چون او همواره آمرزنده و مهربان است ) ، در اين آيه طائفهاى ديگر در مقايسه با طائفه اوّل ذكر شدهاند كه اينها به خلاف گروه اوّل به خدا و پيامبران الهى اعتقاد دارند و فرقى در ايمان آوردن بين انبياء نمىگذارند و همهء آنها را فرستادهء خدا مىدانند و ايمان به آنها را مرادف ايمان به خدا مىشمارند ، لذا خداوند هم به زودى پاداش اين حسن اعتقاد آنها را خواهد داد ، چون آمرزندگى و لطف و مرحمت صفت جدا نشدنى خداوند است و اين وعدهء نيكويى به آمرزش و رحمت بندگان مىباشد .
[ آيهء ( 169 - 153 ) گفتار يهود دربارهء عيسى و ردّ آن ]
( 153 )
( يَسْئَلُكَ أَهْلُ الْكِتابِ أَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتاباً مِنَ السَّماءِ فَقَدْ سَأَلُوا مُوسى أَكْبَرَ مِنْ ذلِكَ فَقالُوا أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْ
هامش
( 1 ) - سوره نبأ ، آيه 26 .