مقايسه با نعم الهى كه خداوند مؤمنان را به آن اكرام مىكند پست و ناچيزند .
( 197 )
( مَتاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهادُ )
: ( بهرهمندى از دنيا متاعى اندك است و پس از اين دنيا جايگاه كافران جهنم است و آنجا چه بد مسكنى است ) ، پس دوامى براى بهرهء اندك دنيوى نيست و زايل و فانى مىشود و جايگاه نهايى آنان جهنم است كه بسيار بستر بدى است .
( 198 )
( لكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ )
: ( امّا آنان كه از پروردگارشان پرهيز داشتند برايشان بهشتهايى است كه نهرها در زير آن جارى است و در آن جاودانه خواهند بود ، در حالى كه خداوند خوان احسان خود را براى آنان گسترده است و آنچه در نزد خداست براى نيكان از هر چيز بهتر است ) ، ( نزل ) به معناى طعام و شراب و ساير مايحتاجى است كه براى مسافر قبل از آمدنش فراهم مىكنند و مراد آيه اينست كه اگر مىبينيد كفّار در دنيا بهرهاى از مال و جاه و حشمت دارند در عوض در آخرت هيچ بهرهاى ندارند ، امّا به عكس متّقين و نيكوكاران در آخرت در بهشت خلد متنعم خواهند بود و نعمتهايى خواهند داشت كه قابل شمارش و احصاء نيستند و هيچ نفسى نمىتواند آنچه را خدا براى نيكان مهيّا نموده است و براى اهل تقوى و نور چشمان مخفى نموده تصوّر كند .
( 199 )
( وَ إِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَمَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ خاشِعِينَ لِلَّهِ لا يَشْتَرُونَ بِآياتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسابِ )
: ( همانا برخى از اهل كتاب كسانى هستند كه به خدا و كتاب آسمانى شما و كتاب آسمانى خودشان ايمان دارند ، در حالتى كه مطيع و خاشع در برابر خدا هستند و آيات خدا را به بهاى اندك نمىفروشند ، آن طائفه از اهل كتاب را در نزد خدا