ماديات چشم عقل آنها را مسدود نكرده باشد .
( 191 )
( الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ )
: ( كسانى كه خدا را در حال قيام و نشسته و خفته ، ياد مىكنند و در ايجاد آسمانها و زمين تفكّر مىنمايند و مىگويند : اى پروردگار ما ، اين دستگاه عظيم خلقت را بيهوده نيافريدى ، پاك و منزّهى تو ، ما را از عذاب آتش نگاهدار ) ، يعنى خردمندان كسانى هستند كه خدا را در هر حالتى ياد مىكنند و دربارهء خلقت هستى تفكّر نمايند و همين امر باعث مىشود آنها خدا را زياد ياد كنند و از خلق عالم پى به خالق و مؤثر و مدبّر عالم برند و همين ذكر دائمى براى آنهاست و باطل چيزى است كه هدف و غرضى معقول در آن نباشد ، پس آنها يقين دارند كه در وراى اين عالم دنيا زندگى جاويدى است كه خداوند آنها را براى جزا دادن در آن جهان مبعوث مىكند ، چون بدون حشر و عالم آخرت مسأله خلقت از اساس باطل خواهد بود و از روى علم به منزّه بودن خدا از اينكه عمل بىفايده و بى غرض انجام دهد ، از خدا درخواست رحمت مىكنند و از او مىخواهند كه به وعدهء خود عمل نمايد ، چون مىدانند كه هيچ گريزى از مصلحت عقاب و ثواب نيست .
( 192 )
( رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ )
: ( پروردگارا همانا تو هر كس را وارد آتش جهنم كنى ، براستى او را خوار گردانيدهاى و براى ستمكاران هيچ ياورى نخواهد بود ) ، پس هر كس به عذاب الهى مبتلا شود ، خوار و ذليل مىگردد و هيچ ياورى نخواهد داشت و تمام امور بدست خداست .
( 193 )
( رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا )
: ( پروردگارا همانا ما صداى منادى كه مردم را بسوى ايمان دعوت مىنمود ، شنيديم و ايمان