( 147 )
( وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فِي أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ )
: ( و سخن آنان جز اين نبود كه مىگفتند : پروردگارا گناهان ما را بيامرز و از ستمى كه دربارهء خود كردهايم در گذر و ما را ثابت قدم بدار و در مقابله كافران يارى فرما ) ، آنان خطاهاى خويش را در برابرشان مجسّم نمودند و لذا طلب مغفرت از پروردگار خويش كردند و تمام همّ و غمّ آنان بر افراشتن پرچم دين و انتشار و شيوع آن بود و در جستجوى نعمت و غنيمت و يا ثوابى ، چه در دنيا و چه در آخرت ، نبودند و آنان نهايت ادب بندگى را در برابر خداوند بجاى آوردند .
( 148 )
( فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْيا وَ حُسْنَ ثَوابِ الْآخِرَةِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ )
: ( پس خداوند فتح و پيروزى در دنيا و ثواب نيكوى آخرت را به آنان اعطا كرد ، كه خدا نيكوكاران را دوست مىدارد ) ، در اين آيه موعظه و اعتبارى آميخته با عتاب و نيز تشويقى براى مؤمنين است تا به اين ربيّون اقتداء كنند و در نتيجه هم در دنيا و هم در آخرت از ثواب الهى بهرهمند گردند و خدا آنان را هم مانند ربيّون بخاطر نيكوكاريشان دوست بدارد .
امّا ثواب آخرت را به وصف ( حسن ) زينت داد ولى در مورد دنيا فرمود : ( ثواب الدنيا ) تا اشاره كند به اينكه ثواب آخرت قابل مقايسه با ثواب دنيا نيست ، بلكه منزلتى بس رفيعتر دارد و منظور از محسنين كسانى هستند كه در عقيده و عمل خويش نيكوكار باشند .
[ آيهء ( 155 - 149 ) در ادامهء ماجراى احد ]
( 149 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرِينَ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، اگر از كافران پيروى كنيد شما را از دينتان به كفر پيشين باز مىگردانند و آنگاه شما از زيانكاران خواهيد شد ) ، گويا كافران پس از جنگ احد مرتب به مؤمنين مىگفتند كه مبادا ديگر جنگ كنيد و تنازع و تفرقه در بين