كشته نمىشدند ،
( لَوْ كانَ لَنا مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ ما قُتِلْنا هاهُنا . . . )
« 1 » ، لازمه سخن آن گروه اين است كه ايمانشان به اسلام ناشى از اين پندار بوده كه هر چه هست بدست رسول خدا و مؤمنين است و خلاصه ، ايمان آوردهاند تا صاحب اختيار دنيا باشند و اجتناب كنندگان از اين پندار كسانى هستند كه تنها ثواب آخرت را مىجويند و خدا هر دوى اين طوائف را به آنچه مىطلبند بهرهور مىسازد ، امّا كسانى كه تنها رضاى خدا را مىطلبند ، خداوند آنها را تكريم مىكند ، پس از مدارج پست حيوانى ترقّى نموده و خدا را بر اين نعمت شكر گزارند و از پيامدهاى چنين ايمانى زنده دل و هوشيار هستند ، در واقع چنين كسانى نه كارى به ثواب دنيا دارند و نه آخرت ، آنها فقط خدا را مىجويند و خدا هم جزاى آنان را تقبّل مىنمايد .
( 146 )
( وَ كَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكانُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ )
: ( چه بسيار اتفاق افتاده كه جمعيّت زيادى از پيروان پيامبرى در جنگ كشته شدهاند ، پس با اين حال در برابر سختيهايى كه در راه خدا به آنان رسيد ، سست و ضعيف و بيمناك نشدند و در برابر دشمن زير بار نرفتند و خدا صابران را دوست مىدارد ) ( ربّيون ) يعنى كسانى كه مختص به پروردگارشان هستند و به غير او خود را مشغول نمىكنند و ( كايّن ) كلمه تكثير به معناى چه بسا مىباشد ، يعنى آنچه از سختى و مشقّت كه در راه خدا ديدند دچار ضعف نفس و سستى در راه جنگ فى سبيل اللّه نشدند و زار و زبون نگشته و تسليم دشمن نگرديدند ، چنين كسانى كه عزمشان پايدار است و نفسشان ضعيف نيست و ذلّت را نمىپذيرند اهل صبرند و خدا آنها را دوست دارد .
هامش
( 1 ) - سوره آل عمران ، آيه 154 .