مىكند و حبّ مال در او رسوخ مىنمايد امّا كافران و مخصوصا يهوديان در پندار خويش به خطا رفته و مىپندارند اموال و اولادشان آنها را از خدا بىنياز مىكند ،
( وَ أُولئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ )
: ( و اينان آتش زنه و هيزم دوزخ هستند ) يعنى حصر را مى رساند و تكذيب كنندگان از كفّار ، اصل در عذاب ، و افروخته شدن آتشند و ديگران به آتش آنها مىسوزند .
( 11 )
( كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ )
: ( مانند عادت و سيرهء آل فرعون و امّتهاى قبل از ايشان . . . ) ( دأب ) يعنى روش دائمى و سيره و منظور از
( الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ )
كسانى هستند كه در عناد و كفر به آنها شباهت داشتهاند ) ،
( كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ )
( كه آيات خدا را تكذيب نمودند و خدا به جرم گناهشان آنان را بگرفت ) اين جمله ( كذبوا باياتنا ) منظور از ( دأب ) را تفسير مىكند ، يعنى روش آنها تكذيب آيات الهى بود و مىپنداشتند مال و اولادشان آنها را از خدا بىنياز مىسازد و خداوند به سبب گناهشان آنان را مؤاخذه و عذاب نمود ، همچنانكه غير آنان را هم كه كافر بودند عذاب نموده و آنها را هيزم جهنم قرار داد ،
( وَ اللَّهُ شَدِيدُ الْعِقابِ )
: ( و خداوند شديد العقاب است ) و هيچ راه فرار و پناهگاهى از سيطرهء او وجود ندارد ، چون تكذيب و كفر آنان منازعه با پروردگارى است كه به واسطه جلال الوهيّت ، عذاب و مؤاخذه آنها برايش بسيار آسان است ، چون او اللّه جلّ جلاله مىباشد .
( 12 )
( قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَ تُحْشَرُونَ إِلى جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمِهادُ )
: ( به كسانى كه كافر شدند بگو ، به زودى شكست خواهيد خورد و بسوى جهنم محشور خواهيد شد و بد جايگاهى است ) يعنى به مشركان بگو به زودى از محل استقرار خود خارج مىشويد ، آن هم با زور و جبر و شكست مىخوريد ، و واى به حال كفّار از صحراى محشر و بد به حالشان از فراش و بسترشان چون ( مهاد ) به معناى فراش و بستر است .