حاصل مىشود ،
( يَعِظُكُمْ بِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ )
: ( كه شما را بواسطهء آنها پند مىدهد و از خدا بترسيد ) و پايبند به احكام الهى و صراط مستقيم باشيد تا كمال زندگى شما به نهايت برسد و نعمت وجود شما تكميل شود ،
( وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ )
: ( و بدانيد كه خدا به همه چيز داناست ) اگر دلهايتان متوجّه باشد كه خدا به همه چيز داناست در اين صورت ظاهر شما مخالف باطنتان نخواهد شد و ديگر چنين جرأت و جسارتى عليه خدا نخواهيد كرد كه باطن دين خدا را در شكل تعمير ظاهر آن منهدم سازيد .
( 232 )
( وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْواجَهُنَّ إِذا تَراضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ )
: ( و هنگامى كه زنان را طلاق داديد و به سر آمد مدّت خويش رسيدند ، منعشان نكنيد كه با شوهران خود كه بر شايستگى به يكديگر رضايت دادهاند ، نكاح كنند ) ، خطاب به اولياء زنان است كه آنها را از ازدواج با شوهرانشان منع نكنند و اين عمل را از روى لجبازى و ناخشنودى با داماد قبلىشان انجام ندهند و در اين آيه دلالتى بر اينكه عقد دوم بدون اذن ولّى زن صحيح نيست وجود ندارد ،
( ذلِكَ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ )
: ( و هر كس از شما كه به خدا و روز جزا ايمان دارد از اين مطلب اندرز مىگيرد ) و اين خطاب جمعى است و حكم آن مجموع امّت را در برمىگيرد و علّت ذكر مسأله ايمان به خدا و روز قيامت ، توجّه دادن به اين مطلب است كه دين خدا همواره به اتّحاد دعوت مىكند نه افتراق و جدايى و علت ذكر اين نكته براى ترغيب آنان به انجام احكام الهى است ،
( ذلِكُمْ أَزْكى لَكُمْ وَ أَطْهَرُ )
: ( اين براى شما بهتر و پاكيزهتر است ) كلمه ( زكات ) به معناى نموّ صحيح و پاك است و كلمه ( طهارت ) به معناى پاكيزگى چه در ظاهر و چه در باطن مىباشد ، پس عدم منع از رجوع زنان به همسرانشان براى اولياءشان بهتر و پاكيزهتر است و چنين رجوعى ، رجوع از دشمنى و جدايى به التيام و اتصال مىباشد و غريزهء توحيد در نفوس را تقويت مىكند و بر اساس آن فضايل دينى رشد نموده و ملكهء عفّت و حيا در زنان پرورش مىيابد و چنين تربيتى