فصل دوم از باب دوم
[ مقدار زيادى از فصل دوم باب دوم نيز در نسخهء موجود نيامده است ] مكاتيب امرا نوشته ، قاصد را روانه ساختند . چون سادات را به كلارستاق رستمدار نزول واقع شد ، ملوك آن عصر مقدم ايشان را معزز داشته ، احترام بواجبى نمودند . و چون يكسال كمابيش ، سادات را آنجا توقف واقع شد ، بر مضمون ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ ، سيد امير كيا را وعدهء حق دررسيد و آنجا وفات يافت . إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ . ملوك آنچه وظايف عزا بود ، كماوجب ، به تقديم رسانيدند . و بعد از چند روز فرزند كهتر او - سيد مدينه كيا - هم آنجا دعوت حق را لبيك جواب فرمود و بر مقعد صدق جا يافت . چون حضرت سيد ايد على كيا ، مرد دانسته و به فضايل حميده پيراسته بود ، دانست كه هركه از كتم عدم به صحراى وجود نزول كرد ، عاقبت منزل و مأواى او خاك تيره خواهد بود . و در آن باب بجز صبر و رضا به قضاى الهى چارهاى ديگر نيست . فلهذا در لواى وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ . ملتجى گشته ، اخوان را بدان مصيبت تسلى داد و فرمود . شعر :