فصل دوم از باب دوم
[ مقدار زيادى از فصل دوم باب دوم نيز در نسخهء موجود نيامده است ]
مكاتيب امرا نوشته ، قاصد را روانه ساختند . چون سادات را به كلارستاق رستمدار نزول واقع شد ، ملوك آن عصر مقدم ايشان را معزز داشته ، احترام بواجبى نمودند . و چون يكسال كمابيش ، سادات را آنجا توقف واقع شد ، بر مضمون
ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ
، سيد امير كيا را وعدهء حق دررسيد و آنجا وفات يافت .
إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ .
ملوك آنچه وظايف عزا بود ، كماوجب ، به تقديم رسانيدند . و بعد از چند روز فرزند كهتر او - سيد مدينه كيا - هم آنجا دعوت حق را لبيك جواب فرمود و بر مقعد صدق جا يافت . چون حضرت سيد ايد على كيا ، مرد دانسته و به فضايل حميده پيراسته بود ، دانست كه هركه از كتم عدم به صحراى وجود نزول كرد ، عاقبت منزل و مأواى او خاك تيره خواهد بود . و در آن باب بجز صبر و رضا به قضاى الهى چارهاى ديگر نيست . فلهذا در لواى
وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ .
ملتجى گشته ، اخوان را بدان مصيبت تسلى داد و فرمود . شعر :
عجبت لجازع باك مصاب * بإلف او حميم ذى اكتساب
شقيق الجيب داع الويل جهلا * كانّ الموت كالشّئى العجاب
فسوّى اللّه فيه الخلق حتّى * نبىّ اللّه فيه لسم يجاب
و كلّ صبيحة ملك ينادى * لدوا للموت و ابنوا للخراب
هامش
- فاضل و عفيف بوده و از كوفه بواسطهء خوف عباسيه به ابهر آمده آنجا را مسكن ساخت بن على بن حسين الاصغر بن امام الهمام على زين العابدين » ( رابينو )