شيرازى متخلص بحسينى معاصر فتحعلى شاه و متوفى در 1240 همين داستان را نظم كرده است .
ديگر از منظومات نامى مثنوى ليلى و مجنون اوست كه در حدود دو هزار بيت دارد و بيت نخستين آن اينست :
اين نامه بنام آن خداوند * گر عشق بناى عالم افگند
از دو مثنوى ديگر خمسهء نامى يعنى درج گهر و يوسف و زليخا تاكنون اثرى نيافتهام و درج گهر وى ميبايست تقليدى از مخزن الاسرار نظامى و به همان وزن و روش باشد .
اما تاريخ گيتىگشا يعنى كتاب حاضر ، گويا اين ناميست كه ميرزا عبد الكريم نويسندهء ذيل نخستين به آن داده است ، زيرا كه در ديباچهاى كه ميرزا محمد صادق نامى خود بر آن نوشته چنين نامى ذكر نكرده و شايد چون مجال نيافته است آن را بپايان رساند نامى بدان نداده و اين نام تنها در ديباچهء ذيل ميرزا عبد الكريم ( ص 279 از چاپ حاضر ) ديده مىشود و پيداست پس از آنكه وى ذيل خود را بر آن نوشته آن را بدين نام خوانده است . در هر صورت اين كتاب همواره بدين نام معروف بوده است و تمام نسخهاى خطى آن را به همين نام خواندهاند و در همهء فهرستها به همين نام وصف كردهاند و به همين جهة در نام آن تغييرى ندادم
خاورشناس نامى انگليسى چارلز ريو در فهرست كتابهاى خطى فارسى موزهء بريطانيا ( مجلد اول - ص 196 ) در وصف اين كتاب مىنويسد كه ابو الحسن بن ابراهيم قزوينى در كتاب فوائد صفويه كه كتابيست در تاريخ عمومى و در سال 1211 تأليف كرده گفته است