فرشته در هركجا كه بود و به هرجا كه رفت از نوشتن غافل نماند و ، سرانجام ، پس از هفدهسال ، در 1015 ق / 7 - 1606 م ، از تاريخ هند فراغت يافت و نام كتاب را بهنام ابراهيم عادلشاه دوم گلشن ابراهيمى نهاد . وى بعدها مطالبى به كتاب خود افزود و در سال 1018 ق / 10 - 1609 م آن را نورسنامه ناميد ؛ امّا سرانجام به تاريخ فرشته شهرت يافت . از اين تاريخ به بعد ، از لابهلاى نوشتههايش مىتوان زندگى وى را تا سال 1033 ق تثبيت نمود چه در سرگذشت حكّام مليبار به وقايع سال 1019 ق اشاره كرده مىنويسد :
« و در سنهء تسع و عشر و الف نور الدّين محمد جهانگير پادشاه بن اكبر پادشاه فرنگيان را كه با فرنگيان پرتگال در معتقدات مخالفت دارند و تشنهء خون يكديگرند به رغم فرنگيان پرتگال در ولايت سورت كه آن نيز از ممالك گجرات است مسكن داد و اين اوّلين جايى است كه فرنگيان انگليسى در سواحل هندوستان جهت توطّن اختيار نمودند . » « 1 »
و در وقايع جنگ حسين نظامشاه با رامراج و كشته شدن رامراج به دست نظامشاه و عريضهء وى به بيجانگر مىنويسد :
« از آنىكندى به بيجانگر رفته آن شهر را به نوعى خراب ساختند كه تا اينزمان كه تاريخ هجرى الف و عشرين ( 1020 ) است آثار معمورى در آنجا مرئى نمىگردد . » « 2 »
در وقايع سلطان محمد شاه بهمنى وقتى به شرح حال محمود گاوان مىپردازد و از خدمات خير وى سخن مىراند و به وقايع سال 1023 ق اشاره مىكند :
« تا زمان تحرير اين حكايت كه سنهء ثلاث و عشرين و الف ( 1023 ) باشد هنوز آن عمارت و مسجد و چارطاق بازار بزرگ باقى است و از لطافت و پاكيزگى چنان در نظر مىآيد كه حالا بنايان دست تعمير آن بازداشتهاند . » « 3 »
فرشته از تلاش امير بريد در تسخير بيجاپور به سال 1023 ق نيز ذكرى به ميان مىآورد :
هامش
( 1 ) . تاريخ فرشته ، 4 / 470 .
( 2 ) . همان ، 3 / 348 .
( 3 ) . همان ، 4 / 460 .