ذكر واقعاتى كه ميان حضرت اعلى و الوند بيك واقع شده « 1 »
مُغَنّى ، نوايى به اندازه ساز * زمانى روان مرا تازه ساز
چه باشد اگر اتّفاق اوفتد * كه ميلت به راه عراق اوفتد ( 88 - ر )
اسبابى كه در فصل سابق ايمائى بدان رفت ، موجب خرابى عراق شد و در احوال « 2 » دور و نزديك و ترك و تازيك اختلال راه يافت ، و در شيراز جمعى از اكابر امرا كه بعضى « 3 » سلطان ايشان را با اميرزاده الوند بيك ولد خود بدان جانب روانه گردانيده « 4 » بود و بعض ديگر كه سابقا به حفظ فارس و اطراف منسوب بودند بر سلطنت اميرزاده الوند اتفّاق نمودند و ظاهرا با بندگان حضرت اعلى اظهار مطاوعت و انقياد مىكردند و با خود مقرّر داشتند « 5 » كه اگر بندگان حضرت اعلى به مجرد اظهار انقياد و ارسال سكّه و تشريف خطبه به القاب همايون طايع « 6 » گردد ، ايشان نيز در اظهار مطاوعت تهاون نورزند و اگر داعيهء بندگان تسخير فارس باشد ، به قدر جهد در ممانعت و مدافعت كوشند و شاهزاده الوند را در ملك سليمان همچو كوه الوند در همدان راسخ و ثابت دارند و جانب حمايت و
هامش
( 1 ) .P: جاى عنوان را بياض گذارده است .
( 2 ) .F: حوالى .
( 3 ) .P: بعض .
( 4 ) .P: كرده .
( 5 ) .F: داشته .
( 6 ) .P: قانع .