فوّارهها از آب لعل بدخشان جوشيد . « 1 » دامان اهل دايره مانند هاله از خون رنگين بود و چشم سياه غزالان در آن زمين شنگرف گون « 2 » چون داغ لاله مىنمود .
اعليحضرت ظلّ رحمن از خدنگ جان ستان زخم را با بخيه مقارن داشتند و از قطرات خون نخجير تخم « 3 » لاله و گل بر زمين مىكاشتند .
بيت « 4 »
سبك دست زان گونه بردى به تيغ * كزو صيد را جان نيامد دريغ « 5 »
در اثناى شكار « 6 » به خاطر مبارك [ گ 187 ب ] پرتو افكند كه در شيوهء حكماندازى موشكافى به كار رود ، فرمودند كه تواند بود كه به ترازو « 7 » ساختن يك چوبه تير ، دو گوهر آبدار « 8 » ديدهء « 9 » صيد به ميزان هنر كشيده گردد ، مستمعان را زبان اقرار به امتناع اين امر « 10 » گويا گرديد . مقارن اين حال صيدى نمودار گشته « 11 » اعليحضرت ظلّ رحمن « 12 » در خانهء كمان درآمده ، گفتار را زيور كردار پوشيدند ، خروش و افغان « 13 » از جانسپاران « 14 » به اوج « 15 » كيوان رسيد .
نظم « 16 »
چنان يافت ناوك ز شستش « 17 » گشاد * كه بدخواه خواند آيت « 18 » ان يكاد « 19 »
و مقارن آن حال حكم اندازى فطانت ذاتى كه موشكاف دقايق رموز « 20 » غيبى است ، سمت ظهور پذيرفت .
تفصيل اين اجمال آنكه ، بعد از وقوع اين معنى مقرر فرمودند كه امرا و « 21 »
هامش
( 1 ) . م ، ل : خورشيد .
( 2 ) . مج ، ل ، د : شگرفگون .
( 3 ) . مج : - « تخم » .
( 4 ) . ل ، ده : - « بيت » . مج : نظم .
( 5 ) . مج : به تيغ .
( 6 ) . د : راه .
( 7 ) . مج : بهر ازو .
( 8 ) . د : - « آبدار » .
( 9 ) . اساس : - « ديده » .
( 10 ) . مج ، د : گوهر .
( 11 ) . م ، ل : شد و نوّاب . مج ، د ، ده : + نوّاب .
( 12 ) . م ، مج ، د : ظلّ الهى . ل ، ده : ظلّ اللّهى .
( 13 ) . م : غريو . اساس : - « و افغان » . مج : و خروش فغان .
( 14 ) . م : سياران .
( 15 ) . د : به ايوان .
( 16 ) . م : شعر . ل : - « نظم » . د : بيت .
( 17 ) . م : ز صديش . مج : ز شصتش .
( 18 ) . م ، مر : آيهء .
( 19 ) . مج ، ده : و ان يكاد .
( 20 ) . مر : امور .
( 21 ) . م : - « امرا و » .