فصل هفدهم سلسله قاجاريّه
ابتداى كار قاجاريه
قاجاريّه طايفهاى هستند اصلا از نژاد مغول و ظاهرا از قبايلى باشند كه همراه كشورگشايان تاتار در عهد چنگيز و اخلاف او از مغولستان ببلاد اسلامى آمده و در قسمت بين شام و ايران مخصوصا در حدود ارمنستان مقيم شده بودند .
تا زمان تشكيل دولت صفوى چندان اسمى از ايل قاجار در تاريخ برده نميشود .
در اين عصر يعنى در ايّام قيام شاه اسماعيل اوّل قاجاريّهء مقيم ارمنستان نيز از طوايفى بودند كه به يارى صفويان برخاستند و از اين تاريخ گاهگاهى بعضى از بزرگان و رؤساى ايشان بامارت و سفارت و مقامات ديگرى ديگر دولتى ميرسيدند .
شاه عبّاس كبير ايل قاجار را از محلّ اصلى خود هجرت داد و ايشان را بسه محلّ مختلف فرستاد تا از آنان در مقابل ايلات مهاجم ديگر سدّى تشكيل دهد ، دستهاى را در قراباغ در مقابل لزگيان سكونت داد و جمعى را براى جلوگيرى تركمانان بگرگان و استراباد روانه نمود و عدّهاى را هم بمرو در جلوى اوزبكان .
از اين ميان قاجاريّهء گرگان و استراباد در اواخر عهد صفويّه اهميّت و شوكت مخصوصى بهم رساندند ولى همچنانكه بين غالب ايلات بر سر چراخور و آب و غيره پيوسته نزاع و كشمكش برقرار است بين دو طايفهء قاجاريّهء گرگان يعنى بين ساكنين ساحل چپ و مقيمين ساحل راست رود گرگان نيز دشمنى برقرار بود و غالب اوقات