خويش ممالك خود را بين ايشان تقسيم نمود ليكن اين تدبير مؤثّر نيفتاد چه بلافاصله ما بين دو پسر زندهء تيمور يعنى ميرانشاه و شاهرخ و نوادگان عديدهء او جنگ درگرفت و دو پسر تيمور بتدريج هريك قسمتى از متصرّفات برادرزادگان خود را مالك شدند و از ممالك تيمورى دو دولت وسيع تشكيل دادند يكى دولت ميرانشاه و پسران او ابو بكر و محمد عمر در ايران غربى و عراق عرب و الجزيره و ارّان و گرجستان و ارمنستان ، ديگر دولت شاهرخ در خراسان و هرات و ماوراء النّهر . دولت ميرانشاه بعلّت سفاهت او و قيام پسرانش و قدرت آل جلاير و تركمانان قراقويونلو به زودى از ميان رفت در صورتى كه دولت شاهرخى در نتيجهء كفايت و عقل و كاردانى اين اميرزاده مدّتها دوام كرد و دربار شاهرخ و جانشينان او از بهترين مراكز علم و ادب و هنر گرديد و دورهء درخشان ديگرى بر اثر وجود او و فرزندانش در تاريخ تمدّن ايران پيش آمد .
1 - و 2 - سلطان خليل و شاهرخ ( 807 - 850 )
شاهرخ با اينكه در سال 799 از طرف پدر رسما بحكومت خراسان و سيستان و مازندران منصوب شده بود كمتر در قلمرو حكومتى خود اقامت داشت بلكه اكثر اوقات را در يورشها همراه پدر بود جز اينكه در مراجعت از يورش روم او را براى ادارهء حوزهء حكومتى خود بهرات روانه داشت و چون تيمور مرد شاهرخ در هرات مقيم بود . شاهرخ پس از اطّلاع از مرگ پدر همچنان در قلمرو خود ماند و چون مردى سليم النّفس و صلحخواه بود بهيچوجه درصدد مزاحمت برادر و برادرزادگان خويش برنيامد .
امراى تيمورى كه در اترار مقيم بودند پس از مرگ مخدوم خود با اينكه تيمور پير محمّد پسر جهانگير را بوليعهدى نامزد كرده بود ميرزا خليل پسر ميرانشاه را كه در اردو بود بسلطنت برداشتند و او را در چهارم رمضان 807 در سمرقند بتخت سلطنت