ذكر وقايع سنهء نهصد و سى و دو هجرى [ موافق سال نهصد و بيست و دوم از رحلت خير البشر ] « 1 »
روز جمعه غرّهء ماه صفر اين سال حضرت ظهير الدين محمد بابر پادشاه از كابل عزيمت تسخير هندوستان سوار شد . و غزهء ربيع الأول از آب سند عبور فرمود . و امرا و بخشيان لشكر را به شمار درآوردند . دوازده هزار كس به قلم درآمد . « 2 » و از آب بهت در نواحى جيلم به گذر گذشتند . و روز چهاردهم ربيع الأول پرگنهء سيالكوت محل نزول آن حضرت شد . و عالم خان برادر سلطان سكندر كه از سلطان ابراهيم شكست يافته بود در اين ايام به ملازمت آن حضرت آمد . و دولت خان و غازى خان ، پسرش نخست كه به ملازمت پادشاه آمده بودند و رعايت بسيار يافته و به وقت مراجعت آن حضرت با مخالفان اتفاق كرده بودند و در اين وقت كنار درياى را وى به طرف لاهور مقام ايشان بود ، از قرب وصول آن حضرت خبر يافته متفرق شدند .
و دولت خان به قلعهء بلوت گريخت و غازى خان به كوه پناه برد . و پادشاه به پاى قلعهء بلوت آمده دولت خان را محاصره نمود . و دولت خان چون مفرى نداشت پايين آمده و چون قبل از رسيدن پادشاه دو شمشير بر ميان بسته زبان به لاف و گزاف گشوده دعوى جنگ با آن حضرت
هامش
( 1 ) . نسخ بياض است . حاشيهء ق : 932 .
( 2 ) . شيخ ابو الفضل ناگورى نيز سپاه بابر را دوازده هزار نفر و سپاه سلطان ابراهيم لودى را نزديك به « يك لك سوار و هزار فيل جنگى » نوشته است . - اكبر نامه ، ج 1 ، ص 154 ، ولى به عقيدهء بعضى از صاحبنظران تاريخ هند ، توپ بابر پادشاه كارهاى نمايان كرد و باعث شكست سپاه ابراهيم سلطان شد . - تاريخ شاهى ، ص 95 ؛ مخزن افغانى ، ص 84 ؛ منتخب التواريخ ، ج 1 ، ص 334 .