رساند و بعدها در سال 1035 ه تجديدنظرى در آن كرد و اين تحرير را در 1036 ه با افزايش مطالبى بر آن بپايان رسانيده و بشاه عباس صفوى تقديم داشته است . كتاب مشتمل است بر مقدمه و دو فصل و خاتمه و ختم خاتمه . در مقدمه سرگذشت محمد ( ص ) و دوازده امام شيعه و سلطنت سلسلهء صفوى تا بسال 1033 ه شرح داده شده است . - فصل اول در ذكر شعراى قديم بنظم تاريخى و منتخبى از شعرهايشان كه از تذكرة الشعراى دولتشاه سمرقندى و بهارستان جامى استفاده كرده و بيتهايى بر آنها افزوده است . - فصل دوم در شرح حال شاعران متأخر در چهار « اصل » . اصل اول در ذكر شاعران معاصر سلطان حسين بايقرا و شاه اسمعيل اول . اصل دوم شاعران معاصر شاه تهماسب از جلوس او تا ميانهء سلطنتش . اصل سوم از ميانه دورهء شاه تهماسب تا عهد شاه عباس . اصل چهارم دربارهء شاعرانى كه از دورهء ولادت شاه عباس تا زمان تأليف كتاب زيستهاند . - خاتمه دربارهء شاهان و اميرانى كه شعر سرودهاند از طغرل شاه سلجوقى ، سلطان سنجر ، علاء الدين تكش ، طغانشاه ، سلطان حسين بايقرا ، شيبك خان اوزبك ، عبد الله خان اوزبك ، مرشد قلى سلطان جلاير . - ختم خاتمه دربارهء بعضى از علما و چند حديث حاكى از تقوى و مكارم اخلاق .
ملك شاه حسين در مقدمهء خير البيان ، چنان كه در خاتمهء احياء الملوك ، ببعضى از احوال خود اشاراتى دارد . در آن مقدمه گفته است كه در جنگهاى شاه عباس در خراسان بسال 1008 ه و در ديگر نبردهايش ملازم ركاب بوده است .
مير تقى الدين كاشى اشارهيى باحوال او در خلاصة الاشعار دارد و در آن از سفرش بقزوين در عهد شاه اسمعيل ثانى براى اظهار مذهب خود ( تسنن ) و نيز از مسافرتش بهند و رسيدن به خدمت اكبر پادشاه سخن مىراند . تقى اوحدى بليانى دربارهء او در عرفات نوشته است : « مفخر الامجاد ، بقية الاكابر ، زبدة الزمان ملك شاه حسين غياث سيستانى بغايت عالى مرتبت ، بلند فطنت ، كامل
تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى ) — صفحة 1724
مساهمون: ذبيح الله صفا
ص١٧٢٤