7 - شريف تبريزى « 1 »
شريف تبريزى از شاعران نيمهء نخستين سدهء دهم هجرى و شاگرد لسانى شيرازى و از ملازمان درگاه شاه تهماسب صفوى بود . دربارهء بدزبانى و هجاپردازى او اشارههاى پياپى داريم ، از آن جمله امين رازى داستان درازى از بدزبانيهايش نسبت بخواجه غياث الدين مستوفى ، از درباريان شاه تهماسب ، نوشته و پنج بند از تركيبى را كه او در هجو آن مستوفى ساخته بود نقل كرده و گفته است كه سبب آن بدگويى آن بود كه غياث الدين در برابر ستايشى كه شريف ازو كرده بود زفتى كرد و پاداشى نداد . و چون غياث الدين از بدزبانى شريف شكايت بپادشاه برد وى بسيار برآشفت و خواست كه آن شاعر را بيازارد ليكن شريف شوخ چشمى كرد و رخصت خواست تا تمام هجونامه را بخواند و چون تمام برخواند تهماسب را خوش آمد و از آزارش چشم پوشيد بدان شرط كه از غياث الدين پوزش خواهد ، او چنين كرد و خواجه غياث سى تومان به دو
هامش
( 1 ) - دربارهء او بنگريد به :
* تحفهء سامى ، ص 121 - 122 .
* احسن التواريخ روملو ، ص 339 .
* هفت اقليم ، تهران ، ج 3 ص 230 - 235 .
* آتشكده ، تهران ، ص 115 .
* عرفات العاشقين ، خطى .
* نتايج الافكار ، بمبئى ، ص 368 .
* رياض الشعراء ، خطى .
* ترجمهء مجمع الخواص صادقى كتابدار ، تبريز ، ص 144 - 147 .
* تذكرهء غنى ، ص 73 .
* دانشمندان آذربايجان ، محمد على تربيت ، ص 192 - 197 .
* تاريخ نظم و نثر در ايران ، ص 464 .