هزل
: در آيه
إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ
- الطارق / 14 قرآن سخنى جدا كننده حق و باطل است نه سخنى شوخى بردار به هر - سخن بيهوده و پوچى هم گفته مىشود .
هزو
: هُزْء - مزاح و شوخى آرام و پنهانى گفتهاند مانند - مزح - بمعنى ريشخند است در اين معنى .
اتَّخَذُوها هُزُواً
وَ لَعِباً - المائده / 58 و
وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً
- الجاثيه / 9 و
وَ إِذا رَأَوْكَ إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً
- الفرقان / 41 و
وَ إِذا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً
- الفرقان / 41 و
أَ تَتَّخِذُنا هُزُواً
- البقره / 67 و
وَ لا تَتَّخِذُوا آياتِ اللَّهِ هُزُواً
- البقره / 231 در اين آيات سرزنش آنها را بزرگ شمرده است و هشداريست بر خبث و بد باطنى آنها كه بعد از علم هم باز آيات خدا را بازيچه پنداشتند و بعد از درست دانستن قرآن و آيات خدا باز آن را اسْتِهْزَاء كردند هَزِئْتُ و اسْتَهْزَأْتُ هر دو يكيست و بمعنى همان تمسخر و شوخى است .
اسْتِهْزَاء : طلب ريشخند و تمسخر هر چند كه به فرو رفتن در اين گونه عادات زشت تعبير مىشود مثل استجابة كه پاسخ خواستن است هر چند مانند اجابه يا جواب دادن به كار ميرود . در آيه :