فَمَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها
- اهْتِدَاء - يعنى هدايت يافتن در اين آيه وجوهى سه گانه دارد :
1 - طلب هدايت 2 - پيروى از عالم 3 - خواستن و اراده هدايت كردن . و نيز در آيه :
وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ
- النمل / 24 و آيه
وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى
- طه / 82 معنايش اينست كه سپس به طلب هدايت ادامه ميدهد در اين خواست سست نميشود و به گناهان بر نميگردد فرمود :
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
- البقره / 157 يعنى كسانى كه بدنبال هدايت او هستند و آن را مىپذيرند و به آن عمل ميكنند . در حال اين گروه ميفرمايد :
وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ
- الزخرف / 49 هَدْي - نامى است ويژه قربانى كه در موسم حج ذبح مىشود ، اخفش ميگويد مفرد آن - هَدِيَّة - است ، مونث آن - هَدْيٌ - است گوئى مصدرى است كه به صورت صفت به كار ميرود . خداى تعالى فرمود :
فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ
- البقره / 196 و
هَدْياً
بالِغَ الْكَعْبَةِ - المائده / 95 و
وَ الْهَدْيَ وَ الْقَلائِدَ
- المائده / 97 و
وَ الْهَدْيَ مَعْكُوفاً
- الفتح / 25