قُلْ أَ بِاللَّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ
- التوبه / 65 و
وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ
- الاحقاف / 16 و
ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ
- الحجر / 11 و
إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِها وَ يُسْتَهْزَأُ
بِها - النساء / 140 و
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ
بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ - الانعام / 10 استهزاء مانند لهو و لعب از خداوند صحيح نيست ، تعالى اللّه عنه - خداوند متعالىتر است از اين امور و آيه :
اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ
- البقره / 17 يعنى به پاداش همان استهزاشان آنها را مجازات مىكند . معنايش اينست كه آنها را مهلت ميدهد تا مدتى و سپس ناگهانى آنها را فرو ميگيرد . اين مهلت دادن به ايشان جهت استهزاء آنهاست از جائى كه فريفته و مغرور به خود شده بودند و مغرور به استهزاى خود مثل - استدراج يعنى آنطوريكه خود نميدانستند يا بمعنى اينست كه آنقدر استهزاء كردند كه به اين عمل شناخته شدند ( مسخرگى و دلقكى ) شخصيت خود را بقدرى خوار و زبون كردند كه به اين صفات معروف شدند .
مثل كسى كه با تو خدعه و نيرنگ كند و تو بفهمى و او را به ديگران بشناسانى در آن صورت از او دورى ميجوئى و در حقيقت تو او را فريب دادهاى ، روايت شده است كه « ريشخند كنندگان دين و قرآن و پيامبر كسانى هستند كه در دنيا درى از بهشت به روى آنها گشوده مىشود سپس بسوى آن شتاب ميورزند همين كه به پايان راه ميرسند راه بر آنها بسته مىشود » در اين باره قرآن فرموده :
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ
- المطففين / 34 بر اين وجوه و معانى خداى عز و جل فرمود :