وصي
: وَصِيَّة با پند و موعظه بر ديگرى تقدم داشتن و سفارش كردن كه عمل كند و از عبارت أرضٌ وَاصِيَةٌ - گرفته شده يعنى زمينى كه سراسر پوشيده از گياه است أَوْصَاهُ و وَصَّاهُ - هر دو صحيح است در آيه گفت :
وَ وَصَّى
بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ - البقره / 132 كه أَوْصَى - هم خوانده شده خداى عز و جل فرمود :
وَ لَقَدْ وَصَّيْنَا
الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ - النساء / 131 و
وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ
- لقمان / 14 و
مِنْ بَعْدِ وَصِيَّةٍ
يُوصِي بِها - النساء / 11 و
حِينَ الْوَصِيَّةِ
اثْنانِ - المائده / 12 وصى - فضيلت او را بر شمرد و انشاء كرد ، تَوَاصَوُا القومُ - در وقتى است كه گروهى از مردم يكديگر را سفارش كنند . در آيه گفت :
وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ
- العصر / 3 « 1 »
هامش
( 1 ) يكى از مزاياى منحصر بفردى كه فقط در دين اسلام هست ضمانت اجرائى آن است كه بر خلاف ساير قوانين و مقررات دينى و حكومتى ساير ملتها در اسلام بر سه اصل استوار است :
1 - اجراى قانون تشويق و تنبيه يا مجازات مجرمين .
2 - تربيت و ارشاد و تعليم از كودكى تا پيرى .
3 - نظارت همگانى بر يكديگر و نقش مردم در اين امور و اين اصل سوم ويژه اسلام است در سوره عصر ميگويد :
زمانه گواه است كه انسان اگر به حال خود رها شود هميشه به زيان خود عمل .