نَفْخَةُ الربيعِ - نسيم حيات آفرين باد بهارى كه گياهان را سبز و زنده مىكند ، رجلٌ مَنْفُوخٌ - مرد چاق و فربه .
نفد
: نَفَاد يعنى فنا و نيستى در آيه گفت :
إِنَّ هذا لَرِزْقُنا ما لَهُ مِنْ نَفادٍ
- الصاد / 54 يعنى ( و اين همان رزق ابدى ما براى پارسايان است كه بعد از ذكر شرح حال چند تن از پيامبران كه آنها را - اخيار - نام ميبرد بيان شده است ) . فعل آن - نَفِدَ يَنْفَدُ - است ، گفت :
قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ
الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ - الكهف / 109 « 1 »
ما نَفِدَتْ
كَلِماتُ اللَّهِ - لقمان / 27 أَنْفَدُوا - زاد و توشه آنها تمام شد . خصمٌ مُنَافِدٌ - كسى كه در خصومت ميخواهد استدلال طرف را پايان دهد . فعل اين واژه - نَفَدْتُهُ و نَافَدْتُهُ - است .
نفذ
: نَفَذَ السهمُ - تير از هدف گذشت ، نفذ المثقب - مته از تخته گذشت و آن را سوراخ كرد .
نَفَذَ فلانٌ في الأمر - حكم و فرمان را جارى كرد ، مصدرش - نَفَاذ و نُفُوذ - است . در آيه گفت :
إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا
مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ - الرحمن / 33
هامش
( 1 ) بگفته سعدى -كتاب وصف تو را آب بحر كافى نيست * - كه تر كنند سر انگشت و صفحه بشمارند: