نذر
: نَذْر - يعنى در كارى كه پيش ميآيد انسان چيزي را بر خودش واجب كند كه در واقع واجب نيست ، ميگويند - نَذَرْتُ للّه أمرا - كاري را براي خدا بر خود نذر كردم كه انجام دهم . در آيه گفت :
إِنِّي نَذَرْتُ
لِلرَّحْمنِ صَوْماً - مريم / 26 براي خداي رحمن بر خودم روزهاى نذر كردهام . و گفت :
وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ
- البقره / 27 كه در همان معنى است .
إِنْذَار - خبري است كه ترس و بيم در آن باشد چنان كه تبشير - اخباريست كه در آن سرور و شادى نهفته است . آيه :
فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى
- الليل / 14 و
أَنْذَرْتُكُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ
- فصلت / 13 و
وَ اذْكُرْ أَخا عادٍ إِذْ أَنْذَرَ
قَوْمَهُ بِالْأَحْقافِ - الاحقاف / 21 و
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا عَمَّا أُنْذِرُوا
مُعْرِضُونَ - الاحقاف / 3
لِتُنْذِرَ
أُمَّ الْقُرى وَ مَنْ حَوْلَها وَ تُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ - الانعام / 92 و آيه
لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ
- يس / 6 نَذِير - هم همان مُنْذِر يا بيم دهنده است كه بر هر چيزي كه بيم دادن يا انذار در آن باشد واقع مىشود خواه انسان يا غير از انسان ، در آيات :
إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ
- هود / 25 و
إِنِّي أَنَا النَّذِيرُ الْمُبِينُ
- الحجر / 89