پشت زمين را هم - مَتْن زمين - گويند - مَتَنْتُهُ - به پشتش زدم - متن - پشتش قوى است و مَتِين است و از اين معنى عبارات - حبل متين - است در آيه گفت :
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ
- الذاريات / 58 .
( براستى كه خداوند رزّاقى قوى و نيرومند است .
رسانندهء روزى مار و مور * اگر چند بىدست و پايند و زور .
متى
: مَتَى اين واژه براى پرسش از وقت و زمان به كار ميرود ، خداى تعالى فرمود :
مَتى هذَا الْوَعْدُ
- الانبياء / الانبياء / 38 ) .
و
مَتى هذَا الْفَتْحُ
- السجده / 28 « 2 » گفتهاند : قوم هذيل ميگويد - متى كمى - يعنى وسط آستينم و از قول ابو ذؤيب شاعر ميگويند :
شر بن بماء البحر ثمّ ترفّعت * متى لجج خضر لهنّ نئيج
( از وسط آب سبز دريا كه سپس بالا آمد و بادهاى تندى بر آن ميوزيد نوشيديم ) .
مثل
: به صورت فعل ماضى كه مصدرش - مُثُول - است يعنى قيام و برخاستن ، ايستادن
هامش
( 2 ) اين دو آيه از زبان كمباوران و شتاب زدگانى است كه با ترديد و يا با انكار ميپرسند - پس اين وعده پيروزى خداوند كو ؟ .