الحاد به معنى اول با ايمان منافات دارد و آن را باطل مىكند .
امّا الحاد به معنى دوم ايمان به خداى در انسان ضعيف و سست مىكند و باطلش نمىنمايد . در معنى دوم آيه :
وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ
- 25 / حج ) .
( و كسى كه در كعبه و خانه خدا به ديگران با تبعيض و ناروا ظلم و ستم كند پايانى جز عذاب دردناكى ندارد ) .
در آيه
الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِهِ
- اعراف 180 ) - الحاد يا عدول از حق در نامها و اسماء خداوند دو گونه است :
اول : خداوند را با صفاتى كه شايسته او نيست بيان كنند « 1 » .
هامش
زيرا - احتكار بهر عنوان در اسلام جائز نيست و الحاد است . ( 4 / 236 النهايه ) .
( 1 ) تمام آيه چنين است -وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها وَ ذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِهِ سَيُجْزَوْنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ- براى خدا نامهاى نيكو هست خداى را با آنها بخوانيد و كفر پيشگان و معاندين را به خود واگذاريد كه به زودى به كردار زشتشان مجازات خواهند شد .
براستى كه اين آيه بازگو كننده روش ناپسند و غير الهى كسانى است كه نه مانند سنائى و سعدى و نه مانند امامان بويژه على عليه السّلام كه سراسر مناجات و سخنانشان همان اسماء و صفات خداوندى است آن عده پرهيزگار واژههاى دور از حقيقتى را مانند ( باده - مى - شراب و دهها عبارات زننده ديگر ) . بجاى اسماء حسناى الهى و صفات او را در اشعارشان به كار بردهاند و به پندار نابخشودنى خويش از عرفان سخن گفته و عارفانه سرودهاند - زهى آلودگى و كج انديشى .
اين على عليه السّلام است كه در سراسر گفتارش همان اسماء و صفات را به كار برده و .