حَبَّذا رَوضاتُ نَجْدٍ زُرْتُها عَهْدَ الصِّبَى * رَبْوَة تَجْرِى عَلَى ارْجائِها ماء مَعين
بر دَرِ باغ وصالش هاتفى آواز داد * هَذِهِ جَنّاتُ عَدْنٍ فَادْخُلُوها خالِدين
قصهء عشق جلال و داستانِ حُسنِ او * تِلكَ انباء يَقُولُ النّاسُ مِنّا بَعْدَ حين
* *
اى ماه دلفريب كه با جان مقابلى * القلبُ منزل لكَ فى القلبِ فانزِلِ
دوش از فغان بلبل و صبح از نسيم گل * عَيْنى بَكَت لذِكرِ حبيبٍ و مَنْزِلِ
جانم فداى باد صبا باد كو سحر * جاءَت مِن الحبيبِ بِرَيّا القَرَنْفُلِ
جان در تنم برشتهء مهر تو بستهاند * جان بگسلد ز تن چو تو پيوند بگسلى
با ماه و مشترى رخ خوبت مقابلست * فرخند طالعى كه تواش در مقابلى
از بس كه بىدلم منِ حيران بىخبر * در دل نشستهاىّ و ندانم كه در دلى
دل را بآه و ناله جلا مىدهد جلال * آيينهييست دل كه شود ز آه مُنْجَلى
* *
اذا نَزَلتَ ببغدادَ وَهْىَ دارُ سلامِ * فقُل مَنازِلَ سَلمى عَلَى حِماكِ سَلامى
شمال اگر تو غبارى ز كوى دوست به يارى * فداى خاك تو بادا هزار جان گرامى
اذا مَرَرْتَ بِقَبرى و كُنتُ فيه تُرابا * وَجَدْتَ رائِحةَ الوُدِّ مِن رَميم عِظامى
چو سبزه سر بدر آرم ز خاك و پاى تو بوسم * چو سرو بر سر خاكم بناز اگر بخرامى
بسَهْم لَحظِك قَتلى مَسَرَّتى و حيوتى * فَانَّ عَينَكَ رام و ذاكَ عينُ مَرامى
ز آفتاب چه جويى حديث مهر چه گويى * مگر كه روى چو ماهش نديدهاى بتمامى
جلال خطّ غلامى ببندگىّ تو آرد * اگر قبول تو گردد مباركست غلامى
* *