2 / رعد ) .
و گاهى واژهء - رفع - در ساختن و بنا كردن در وقتى كه آن را برپا مىدارى و مىسازى ، به كار مىرود مثل آيهء : (
وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ
- 127 / بقره ) .
و گاهى در يادآورى و ذكر زمانى است كه آن را فراگير و جارى مىسازى مثل آيهء : (
وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ
- 4 / انشراح ) .
و زمانى - رفع - در جاه و منزلت است وقتى كه ارزشمند ، و شرافتمندش مىكنى مثل آيات زير :
(
وَ رَفَعْنا
بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ - 32 / زخرف ) و (
نَرْفَعُ
دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ - 83 / انعام ) و (
رَفِيعُ
الدَّرَجاتِ ذُو الْعَرْشِ ) .
خداى تعالى مىگويد : (
بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ
- 158 / نساء ) ( در بارهء حضرت عيسى است كه مىپنداشتند كشته شده ) كه احتمال برداشتن او به آسمان و يا رفعت دادن از نظر شرافت و بزرگى مقام مىباشد .
و آيات : (
خافِضَةٌ رافِعَةٌ
- 3 / واقعه ) و (
وَ إِلَى السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ
- 18 / غاشيه ) كه رفعت و بر پا داشتن آسمان ، اشاره به دو معنى است :
1 - از جهت بلندى مكان و موقعيّت مادّى .
2 - از جهت ويژگى فضيلت و شرف و مقام آسمان .
و در آيه : (
وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ
- 34 / واقعه ) يعنى شريف و با ارزش . و همچنين آيات : (
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ
- 14 / عبس ) و (
فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ
- 36 / نور ) .
يعنى : خانههائى كه شريف و متعالىاند ، مثل آيه : (
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ
- 33 / احزاب ) است ، گفته مىشود :
هامش
الارض ، و ديگر نامى ازبِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها- برده نمىشد . نتيجهء علمى دوّم كه از آيه فهميده مىشود مسطّح نبودن كرات و آسمانها است ، زيرا هر ستونى براى نگهداشتن چيزى بايستى بجايى تكيه داشته باشد تا سطحى و جسمى را از سقوط حفظ كند ، آسمانها كه فاقد ستون محسوسند بناچار معلّقند و غير مسطّح چنان كه مىبينيم كه سقوط نمىكنند . ( معجم البلدان ج 1 / 16 ياقوت حموى ) .