در برگرفته است .
مَرْحَباً و أَهْلًا : به مكان فراخ و راحتى رسيدهاى .
خداى تعالى گويد : (
لا مَرْحَباً بِهِمْ إِنَّهُمْ صالُوا النَّارِ
- 59 / ص ) .
( آسايش و فراخ برايشان مباد كه بسوى آتش روانند ) (
قالُوا بَلْ أَنْتُمْ لا مَرْحَباً بِكُمْ
- 60 / ص ) ( گفتهاند فراخى و آسايششان مباد ) .
رحق
: ( نوشيد ) .
خداى تعالى گويد : (
يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ
مَخْتُومٍ - 25 / مطفّفين ) .
( ابرار و نيكان از نوشيدنى نانوشيده و مُهر شدهاى نوشيده مىشوند كه آغاز و پايانش مشك آميز و پاكيزه است و در نوشيدنى بهشتى (
لا فِيها غَوْلٌ وَ لا هُمْ عَنْها يُنْزَفُونَ
- 46 / صافّات ) نه پليدى در آن هست و نه مستى ) : خمر بى زيان بهشتى .
رحل
: الرَّحْل : آنچه را كه براى حمل بار و سوار شدن ، بر شتر مىنهند ، كه گاهى اين واژه يعنى رحل - به خود شتر و گاهى بر محموله او در محلّ فرود تعبير مىشود جمع آن - رِحَال - است .
آيهء : (
وَ قالَ لِفِتْيانِهِ اجْعَلُوا بِضاعَتَهُمْ فِي رِحالِهِمْ
- 62 / يوسف ) .
رِحْلة : كوچ كردن ، خداى گويد : (
رِحْلَةَ الشِّتاءِ وَ الصَّيْفِ
- 2 / قريش ) ( اشاره به ييلاق و قشلاق كردن قريش است ) .
أَرْحَلْتُ البعيرَ : بار بر شتر نهادم .
أَرْحَلَ البعيرُ : آن شتر چاق و فربه شد ، بطوريكه گويى رحلى ، يا بارى بر كوهانش دارد .
رَحَلْتُه : شبانه او را از جايش دور كردم و به سفر بردم .
رَاحِلة : شترى كه براى كوچ كردن مناسب است .
رَاحَلَهُ : در سفر او را يارى كرد .