الشِّقَّة : تكّهاى است كه جدا شده مثل نصف يا نيمه چيزى و در اين معنى گفته شده :
طار فلان من الغضب شِقَاقاً و طارت منهم شِقَّةٌ - معنى اين دو عبارت همان - قطع غضبا - است يعنى از شدّت خشم بريده شد و تركيد يا از جا در رفت ( از كوره در رفتن يعنى مثل جرقّههايى كه از كورههاى آهنگرى مىجهد او نيز از خشم و غضب از جا پريد ) .
الشِّقّ : سختى و مشقّت و شكستگى است كه به جان و تن آن مىرسد ، مثل واژه - انكسار - يعنى شكستى كه به نفس و جان آدم مىرسد كه بطور استعاره به كار مىرود .
آيه : (
إِلَّا بِشِقِّ
الْأَنْفُسِ - 7 / نحل ) ( مگر با مشقّت و سختى جانها ) الشُّقَّة : جايى كه در رسيدن به آن جا ، سختى به تو مىرسد .
و در آيه گفت : (
بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ
- 42 / توبه ) سختى برايشان دور است .
الشِّقَاق : مخالفت و ناهمگونى است ، يعنى تو در جهتى غير از جهت دوستت هستى و يا از شقّ العصا : يعنى كسى كه ميان تو و خودش جدائى و مخالفت ايجاد كرده ، گرفته شده .
و آيه : (
وَ إِنْ خِفْتُمْ شِقاقَ بَيْنِهِما
- 35 / نساء ) ( اشاره به اختلاف ميان همسران است كه مىگويد اگر از جدائيشان بيمناكيد ) .
و آيه : (
فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ
- 137 / بقره ) يعنى در مخالفت و ستيزه جويى هستند .
و آيات : (
لا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقاقِي
- 89 / هود ) و (
لَفِي شِقاقٍ بَعِيدٍ
- 176 / بقره ) و مىگويد : (
وَ مَنْ يُشاقِقِ
اللَّهَ وَ رَسُولَهُ - 13 / انفال ) يعنى او در جهتى و راهى غير از جهت اولياء خدا قرار گرفته مثل آيه : (
مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ
- 63 / توبه ) است .
يعنى : ( و كسى كه با خدا مخالفت كند و در سوى غير خدايى قرار گيرد ) و آيه : (
مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ
- 115 / نساء ) ( كسى است كه رسول را مخالفت كند و خودسرى نمايد ) .