فصل دوم شكار حيوانات و تفريح با دد و دام
درخت افكن بود كم زندگانى * به درويشى كشد نخجيربانى
« نظامى »
شكار حيوانات
قبل از آنكه انسان با كشاورزى و اهلى كردن حيوانات آشنا شود ، شكار و صيد حيوانات براى انسان بدوى و بيابانگرد ، امرى ضرورى و حياتى بود .
پس از آنكه بشر به رموز و فنون كشاورزى و چوپانى آشنا شد شكار اهميت ديرين خود را ، از كف داد مخصوصا پس از آنكه وسايل توليدى تكامل يافت . جامعهء اشتراكى جاى خود را به جامعهء طبقاتى داد ، و بردگى و استثمار انسانى از انسانهاى ديگر معمول شد ، در اين دورهء تاريخى ، طبقات ممتاز كه فراغت و آسايش بيشترى داشتند به نخجير كردن و شكار حيوانات وحشى علاقهء بسيار نشان دادند و شكار كه روزگارى جنبهء حياتى داشت ، براى طبقهء مرفه بيشتر جنبهء تفريحى به خود گرفت .
منظرهاى از شكار
« سوارى ، شكاركردن و تير انداختن در روزگار كهن از افتخارات پادشاهان و طبقات ممتاز بوده است ، استرابون مىنويسد : كه بر كتيبهء گور كورش نوشته است : من دوستار