طبقات بيشتر بود ، دليل اين مطلب كتب و نامههايى است كه اين گروه تأليف و تدوين كردهاند .
نويسندگان نه تنها در علوم و آداب اطلاعاتى داشتند بلكه در شطرنج و چوگانبازى و نواختن عود و اسبسوارى و آداب معاشرت استاد بودند .
در اهميت ديوان رسائل و فن كتابت و نويسندگى همين بس كه ابن نديم نويسنده نامدار كتاب الفهرست چهل صفحه از كتاب گرانقدر خود را به ذكر نام و آثار و افكار نويسندگان و مترسلان جهان اسلامى اختصاص داده است . « 1 »
نويسندگان كاتبان و ملازمان ، از نسخهء خطى اخوان الصفا محفوظ در كتابخانهء مسجد سليمانيه ، استانبول ، در 1287 ميلادى به اتمام رسيده است .
جهشيارى در كتاب الوزراء ، از مقام و موقعيت ممتاز دبيران و نويسندگان در ايران باستان سخن مىگويد :
همهء نويسندگان هنگام اقامت ، لباس معمولى خود را مىپوشيدند و هروقت كه شاه مسافرت مىكرد به لباس جنگجويان درمىآمدند . جملهء پادشاهان ايران ، هركس را كه مهر پادشاه
هامش
( 1 ) . نگاه كنيد به الفهرست ، از ص 190 تا 231 .