كتاب الكاف
كبب
: الكَبُّ : فرو افتادن چيزى به روى يا به روى در افتادن چيزى ، در آيه گفت :
فَكُبَّتْ
وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ ( 90 / نمل ) .
إِكْبَاب : روى آوردن به كارى و اقبال نمودن به آن ، گفت :
أَ فَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا
عَلى وَجْهِهِ أَهْدى ( 22 / ملك ) .
كَبْكَبَة : غلطيدن چيزى و فرو افتادن در سوراخ يا چاله است ، در آيه :
فَكُبْكِبُوا
فِيها هُمْ وَ الْغاوُونَ ( 94 / شعراء ) « 1 » .
كَبَّ و كَبْكَبَ : مثل - كف و كفكف - است و همينطور مثل - صر و صرصر يعنى صداى وزش باد .
كَوَاكِبٌ : ستارگانى هستند كه ظاهر ميشوند و نه هر ستارهاى ، آنها را كوكب نمىگويند مگر اينكه ظاهر شوند ، خداى تعالى گفت :
فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأى كَوْكَباً
( 75 / انعام ) .
كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ
( 35 / نور ) .
هامش
( 1 ) بتها و پرستندگانشان و ياران و جنود ابليس همگى به روى در آتش دوزخ وارد مىشوند .