بلبل او ز شوق نالان است * نه ز بيداد گل « 1 » در افغان است
خيل خيل بنفشه بر لب جوى * رمهء برهاى است ژنگله موى
يا ز ملك عدم قطارقطار * نيل آورده كاروان بهار
سوسن انگشتها ز غنچه نمود * كرده انگشتها ز نيل كبود
كه منم رنگريز در همه باغ * نيل باشد مناسب صباغ
نرگس آمد به باغ و چشم رسيد « 2 » * سرو را ، وز « 3 » مرض دراز كشيد
ز آن بود صد هزار غنچه فزون * لب برآورده مىدمد افسون
رسته هرسو گل هميشهبهار « 4 » * هست از او باغ را هميشهبهار
يا براى نثار مقدم ورد * اشرفيها چمن پريشان كرد
گنج هارون به خاك مدفون بود * سر آن گنج را بهار گشود
گل خيرى به هرطرف سپر است * قبهء او زبرجدى گهر است
بهر آن است تا شود ز آن گنج * به سپرها بهار گوهرسنج
لاله هست آشيانهء بلبل * كآتش افكنده در وى از غم گل
يا بود هاونى كه باد صبا * در چمن گشته است غاليهسا
ارغوان هندوى است كرده گناه * تنش از ضرب چوب گشته سياه
هست از زخمهاى چوب فزون * بر تنش صد هزار قطرهء خون
در چمن پيش غنچهء زنبق * شمع كافور گشته بىرونق
شوشهء نقره است گشته عيان * كه ز انگشت يار داده نشان
نو عروسان باغ را معجر * نسترن شسته و فكنده به سر
يا سر او ز شيب گشته سفيد * كرده است از شباب قطع اميد
هامش
( 1 ) -T: او
( 2 ) -T: سفيد
( 3 ) -T: سروهم از
( 4 ) -B،B 2: نهار