البته ، همانگونه كه قبلًا نيز اشاره شد ، چهار سال باقيماندهء وقايع دورهء اكبرى ، از سال چهل و هفتم جلوس تا سال مرگ وى را محبعلى خان نوشته است . در شروع اين سال الهى ، يعنى سال 47 ، مؤلّف ثانى اكبرنامه ، ضمن شرح وقايع اين سال مىنويسد : « . . . در اينروز ( اول فروردين سال 47 الهى ) شيخ ابو الفضل را به عطاى بادپاى خاصكى اختصاص بخشيده آن تكاور به ابو الخير « 1 » داد كه به علّا مىرساند » ( ج 3 ، ص 803 ، چاپ سنگى ) . علاوه بر اين ، در ادامهء وقايع همين سال بار ديگر يادى از شيخ ابو الفضل به ميان آورده ، مىنويسد : « . . . . علّامه شيخ ابو الفضل به و الا پايهء پنج هزارى برآمده فراخور اخلاص و خدمت مشمول مراحم پادشاه پايهشناس گرديد » ( همان ، ص 805 ) . و نيز مىنويسد : « . . . مبلغ پنجاه هزار روپيه به علّامى شيخ ابو الفضل انعام شد . . . » ( همان ، ص 806 ) و نيز : « . . . به علّامى شيخ ابو الفضل فرمان شد جريده عازم درگاه اقبال مطاف گردد و لشكر خود را با شيخ عبد الرحمن پسر خود گذاشته او را به نظم مهمات پذيرد » . ( همان ، ص 810 ) . و پس از اين وقايع است كه ديگر شيخ ابو الفضل به سرنوشت محتوم محكوم مىشود و با دسيسهء شاهزاده سليم به قتل مىرسد ، چنانچه در ده صفحهء بعد محبعلى خان شيخ را با عنوان « شيخ ابو الفضل مرحوم » ( همان ، ص 820 ) خطاب مىكند .
در خصوص تفاوت بين سبك نوشتارى شيخ ابو الفضل و شيوهء محبّعلى خان ، علاوه بر تفاوت محسوسى كه بين انشاى آن دو ديده مىشود ، محبّعلى خان بيشتر از جملات و واژههايى استفاده كرده است كه در متن تأليفى شيخ ابو الفضل ديده نمىشود ، از آن جمله مىتوان به سه نمونه اشاره كرد : 1 - فرمان قضا مثال ؛ 2 - احرام طواف قدسى آستان ؛ 3 - نيل عار فرار بر روى روزگار كشيدن .
هامش
( 1 ) . وى برادر شيخ ابو الفضل بود كه در 967 ق . تولد يافت .