شاهنشاهى ، بغايت نگران بود ، كه به سمع اقدس رسانيده بودند كه اين نوبت ميرزا كامران آن والاقدر عالىشكوه را همراه آورده است . و باطن اقدس را از توزّع و تفرّق بههيچگونه تسلّى نمىشد . تا آنكه حسن آخته آن گلبن گلشن اقبال و سرو چمن سلطنت را به نظر اقدس درآورد .
مقدم آن نورديده را مقدّمهء سعادت و اقبال دانسته بر سلامت حال و حصول آمال سجدات شكر به جاى آورد و از غايت شوق بىاختيار آن نورپرورد الهى را دربرگرفتند . بعد از اداى آداب شكرگزارى به صدقات و خيرات - كه شكر عملى است - اقدام فرمودند و دلهاى غربا و فقرا و ارامل و ايتام را به فيض احسان و انعام به دست آوردند . و هر يك از بندهاى جانسپار را - چه از رهگذر كاميابى ديدار آن قرّة العين خلافت ، و چه به عنوان جلدوى نيكوخدمتيها - به تفقّدات خسروانه پايهء امتياز بلند ساختند . و به زبان مقّدس حضرت جهانبانى گذشت كه بعد از اين در هيچ يورش از اين نوباوهء چمن خلافت جدايى نگزينيم ، كه در قدم سعادت اثر او هزاران دولت و ميمنت مطوى است . در اين يورش اين فتح ارجمند را از ميامن قدوم اين گوهر و الا مىدانيم .
مقارن اين حال مسرّت طراز ، دو شتر صندوق بار بىساربان در جنگگاه پديد آمد . حضرت فرمودند كه هر كس الجا مىگيرد ، الجاى ما همين دو شتر باشد . پس خود به دولت متوجّه شده مهار را گرفته فرمودند كه شتران را بنشانند ، بار گشايند ، و ببينند كه در اين صندوقها چيست . از اتّفاقات حسنه آنكه كتب خاصهء پادشاهى - كه در جنگ قبچاق از دست رفته بود - به تمام و كمال در اين چند صندوق بود . ديباچهء هزاران شادمانى شد .
و خواجه قاسم مير بيوتات - كه افروزندهء آتش فتنه بوده - در اشتعال نايرهء اين قتال به آتش اعمال خود سوخته موجب تسكين سورت شور و شر گرديد . و در آن روز به فتح و فيروزى در باغ چاريكاران مجلسآراى عيش و عشرت بودند .
چون به ميامن توفيقات ايزدى ابواب نصرت گشوده گشت و شورانگيزان فتنهاندوز سزا يافتند ، به ساعت خجسته روز ديگر كابل مهبط بركات قدوم گرامى و مورد سعادت جاودانى شد . اوّل در ارك كابل نزول سعادت اتّفاق افتاد ، و
اكبرنامه ( تاريخ گوركانيان هند ) ( فارسي ) — صفحة 448
مساهمون: ابو الفضل مبارك
ص٤٤٨