شير نه از دايهء اميد خورد * كآب ز سرچشمهء خورشيد خورد .
چون از نقاوهء دودمان سعادت شمس الدّين محمّد غزنوى در قنّوج خدمتى شايسته به تقديم رسيده بود [ 44 ] و حضرت جهانبانى جنّتآشيانى در قرب ايّام طلوع اين نيّر اقبال از شرايف مجازات آن خدمت به وعدهء اين موهبت عظمى اميدوار دولت جاودانى ساخته بودند كه كوچ دولتمنش عصمت سرشت او - كه امروز به جيجى انگه بلند خطاب است - به سعادت خدمت دايگى آن نوباوهء بهارستان خلافت و اقبال و دولت حضانت آن گلدستهء سرابستان عظمت و جلال معجر افتخار و طيلسان امتياز پوشد ، بنابراين آن حضرت مريم مكانى قدسى اركانى ، و آن مايدهساز آسمانى را طلب داشته ، آن مولود فيض ورود را در ساعت مسعود به كنار اميد او درآوردند .
و چون هنوز وضع حمل اين دايهء قدسى مايه نشده بود به عفّتمآب دايه بهاول - كه خدمتكار خاص حضرت جهانبانى بود و به عصمت و طهارت امتياز داشت - فرمودند كه اوّل او شير داد .
و تحقيق آن است كه اوّل شير والده ماجده قدسيّه ميل فرمودند . پس از آن فخر نسا انگه كوچ نديم كوكه به اين شرافت كامياب شد . سپس بهاول انگه دريافت اين سعادت نمود . بعد از آن كوچ خواجه غازى به اين دولت بلند عزّت يافت . از آن پس حكيمه به اين عطيّهء كبرى مخصوص گشت . سپس عصمت نصاب جيجى انگه به آرزوى خود دولتمند صورت و معنى شد . و از پس او كوكى انگه كوچ توغ بيگى ، و از گذشت او بىبى روپا « 1 » گردآورى اين خدمت شايسته نمود . آنگاه خالدار انگه ، مادر سعادتيار كوله ، به اين موهبت كبرى اختصاص يافت . و در آخر آن عفّت قباب ، پيجهجان انگه والدهء شريفهء زين خان كوكه ( 5 ) به اين دولت بزرگ استسعاد يافته ، سرمايهء بزرگى جاودانى سرانجام داد . و جمعى
هامش
( 1 ) م : بىبى رويا