هيچ كس جز من و تو اين موضوع را نمىداند . مبادا كسى آن را از تو بشنود . و من تا هنگام مرگ عبدالملك همچنان آن را پنهان نگاه مىداشتم . « 1 »
سفيان بن عيينه به نقل از مادربزرگش مىگويد : پس از كشته شدن حسين بن على ( ع ) شترى متعلق به آن حضرت را كه جامه بار داشت براى يزيد بن معاويه مىبردند .
هنگامى كه شتر را كشتند ، ديديم كه گوشتش مثل حنظل تلخ است و لباسهايى كه از خيمه گاه حسين ( ع ) غارت كرده بودند ، خاكستر شده بود ، و هيچ سنگى را برنمىداشتيم مگر آن كه زيرش خون ديده مىشد .
سنان بن حكيم به نقل از پدرش گويد : مردم در روز شهادت حسين بن على بارى از ورس « 2 » از خيمه گاه آن حضرت غارت كردند ، هيچ زنى خود را باآن خوشبو نمىكرد ، مگر اينكه به پيسى مبتلا مىگشت !
هامش
( 1 ) - ر . ك . المعجم الكبير ، ج 3 ، ص 127 . مجمع الزوائد ، ج 9 ، ص 169 . ينابيع الموده ، ج 1 ، ص 330 .
( 2 ) - ورس : اسپرك و آن گياهى است شبيه سمسم ( كنجد ) و منبت ( جاى روييدن ) آن بلاد يمن است و آن را بسيارمىكارند و تا بيسيت سال باقى باشد « منتهى الارب از اقرب الموارد » ، گياهى است زرد رنگ . گويند چون يك سال بكارند ده سال باقى ماند و درخت آن شبيه به درخت كنجد باشد ، و جامهاى كه از آن رنگ كنند پوشيدنش قوت بسيار دهد و آن را به عربى خُص خوانند . ( لغتنامهء ، دهخدا ، على اكبر ، 14 / 20478 .