تا ايروان شوهر خود را همراهى كرده بود ، از ايروان به اصفهان رفت و نامههاى لويى چهاردهم و تهماندهء هداياى لويى چهاردهم را به دربار صفوى رسانيد .
اين خانم ظاهرا بعد به دين اسلام درآمد و با برادر شوهر خود عقد ازدواج بست
هنوز محمد رضا بيك به ايران نرسيده بود كه شواليه آنژدوگاردان [ 32 ] از طرف دربار فرانسه به عنوان كنسول در اصفهان به ايران رسيد . فتحعلىخان داغستانى وى را در قزوين به حضور پذيرفت . ولى ضمن صحبت ، از مفاد قرارداد جديد اظهار بىاطلاعى نمود و گفت كه محمد رضا بيك از حدود اختيارات خود پا فراتر نهاده . زيرا او موظف بود كه اجراى همان قرارداد 1708 با ميشل را خواستار شود .
در ملاقات ديگر نيز صدر اعظم گفت كه منتظر ورود كشتيهاى فرانسوى است . با اين حال ، شاه سلطان حسين از گاردان به خوبى پذيرايى كرد .
پس از چندى اتينپادرى [ 33 ] كه در كپنهاگ به قهر و رنجش از محمد رضابيك جدا شده بود خود را به اصفهان رسانيد . درين فاصله ، پادرى به فرانسه برگشته و سمت كنسولى شيراز و حق مذاكره رسمى را با دولت ايران در باب مسقط براى خود تحصيل كرده بود .
پادرى با اين نظر موافقت داشت كه فرانسه براى سركوبى اعراب مسقط به ايران كمك كند و بدين وسيله جاى پاى محكمى در خليج فارس بيابد . ولى گاردان مىترسيد كه مبادا اعراب ازين قضيه آگاهى يابند و به كشتيهاى فرانسه آسيب برسانند . [ 34 ] اين اختلاف نظر و سليقهء سياسى موجب دشمنى و نفرت بين گاردان و پادرى شد . پادرى نظر خويش را با فتحعلىخان داغستانى در ميان نهاد و اين معنى گاردان را بيش از پيش خشمگين ساخت و اين خشم فراوان وقتى به حد نهايى رسيد كه پادرى پرتوقع اظهار تمايل كرد كه به او نيز عنوان سفير و خطاب « مون سيور » داده شود . گاردان مراتب را به دولت متبوعهء خويش نوشت و دولت فرانسه او را محق دانسته به پادرى دستور داد كه به شيراز برود .
پادرى سرانجام به شيراز رفت ، اندكى بعد هم فتحعلىخان وزير اعظم از صدارت عظمى بر كنار و از بينايى دو چشم محروم شد و احتمال تصويب قرارداد از ميان رفت ( 1720 / 1133 ) و در تابستان 1721 ميلادى هم كه كشتيهاى فرانسوى به بندرعباس رسيدند ، باز گاردان علاقهاى براى تصويب قرارداد نشان نداد . در همان سال 1721 پادرى از شيراز به اصفهان آمد . ظاهرا چون كشتيهاى فرانسوى رسيده بودند ، وى موقع را براى ايجاد اتحاد نظامى ايران و فرانسه و
اسناد ومكاتبات سياسى ايران ( از سال 1105 تا 1135 ق ) ( فارسي ) — صفحة 43
مساهمون: عبد الحسين نوائى
ص٤٣