محمد اكبر فرزند اورنگ زيب
اورنگ زيب پادشاه گوركانى هند كه خود در جوانى ، در آرزوى سلطنت سر به شورش برداشته و پدر را به زندان افكنده و برادران را به دست جلاد سپرده بود ، در هنگام پيرى گرفتار شورش و عصيان فرزندان خويش شد . وى چهار فرزند از بطن دل رس بيگم داشت و سه فرزند از بطن رحمة النسا خانم .
دل رس بيگم دختر صمصام شهنواز خان صفوى بود . صفوى از آن جهت كه نسبش به رستم ميرزا نوهء شاه طهماسب مىرسيد كه از ترس جان در زمان شاه اسماعيل ثانى حكومت قندهار را رها كرد و به هند پناه برد . فرزندان دل رس بيگم به ترتيب دو دختر بودند به نام زيب النساء و زينت النساء و دو پسر كه ارشد محمد اعظم نام داشت و دومين محمد اكبر . زيب النسا بيگم در سال 1048 به دنيا آمده و او كه طبعى حساس و توانا داشته شعر خوب مىگفته و در شعر مخفى تخلص مىكرده است و در سال 1114 فوت كرده است و ديوان وى به چاپ رسيده .
رحمة النسا خانم زن ديگر اورنگ زيب از طايفهء راجپوت بوده و از اورنگ زيب سه فرزند داشته : دخترى به نام بدر النساء و دو پسر يكى به نام محمد معظم ملقب به شاه عالم و پسر ديگرى به نام محمد سلطان . بعد از مرگ اورنگ زيب ، محمد اعظم خود را پادشاه خواند ولى مغلوب شده به قتل رسيد و همين محمد معظم به نام شاه عالم پادشاه شد و دوران سلطنتش از 1707 تا 1712 ادامه يافت .
محمد اكبر پسر دوم و فرزند چهارم اورنگ زيب در 12 ذى الحجه سال 1067 20 سپتامبر 1657 ديده به جهان گشود . هر چند اورنگ زيب اين فرزند خويش را بسيار دوست مىداشت ، اما هنگامى كه وى در جنگ با راجپوتها توفيقى نيافت ، پدرش از او رنجيد و فرماندهى سپاه را به محمد اعظم پسر ارشد و وليعهد خويش داد . ولى محمد اكبر فرمان پدر را نشنيده گرفت و به درگاه نرفت و حتى با راجپوتها دست يكى كرد و به نام خود سكه زد و خويشتن را پادشاه خواند ( 1681 / 1092 ه )