و كارهاى مقدماتى را انجام داده بود . ولى شيخعلى خان ، از بيم آن كه مبادا حاصلخيزى بيشتر جلگهء اصفهان مانع از فروش غلات و محصولات املاك شخصى وى شود ، بدين بهانه كه آب كوه رنگ مضر است و آب زاينده رود را آلوده مىكند مانع از انجام اين كار شد . البته اين موضوع را سانسون كشيش نوشته است و معلوم نيست با نبودن ديناميت آيا واقعا مهندس ژنه مىتوانسته است چنين كارى را به پايان برد .
بارى شيخعلى خان در شب يازدهم محرم سنهء هزار و صد و يك فوت شد .
محمد طاهر وحيد قزوينى
پس از مرگ شيخعلى خان زنگنه ، ميرزا محمد طاهر قزوينى كه معزول و خانه نشين بود با لقب عماد الدوله به صدارت عظمى رسيد . وى مردى اديب و فاضل بود كه در شعر وحيد تخلص مىكرد . وى در سال 1055 ه . ق كه ميرزا تقى مازندرانى معروف به ساروتقى كشته شد و خليفه سلطان منصب وزارت و لقب اعتماد الدوله يافت ، به سبب خويشاوندى با وزير اعظم ، به سمت مجلس نويسى شاه عباس دوم رسيد و از همان زمان به نوشتن تاريخ سلطنت شاه عباس ثانى مأموريت يافت و اين تاريخ را عباس نامه نام نهاد . در روزگار شاه سليمان وى از كار بر كنار شد و تنها پس از مرگ شيخعلى خان بود كه وى بر سر كار آمد و منصب صدارت عظمى يافت و اين سمت را پس از مرگ شاه سليمان نيز حفظ كرد و چند سالى نيز در دوران شاه سلطان حسين درين سمت باقى بود . تا اين كه بر اثر پيرى در سال 1110 معزول شد و منصب وزارت به محمد مؤمن خان ايشيك آقاسى رسيد . وفاتش ظاهرا در سال 1112 ه روى داد و در آن هنگام سن وى بالغ بر نود سال بود . از او غير از عباس نامه ، چند مثنوى و ديوانى مشتمل بر نود هزار بيت و مجموعهاى از نامهها به عنوان منشآت باقى مانده است . اين نامهها اغلب از طرف شاه عباس ثانى به سلاطين و امرا و حكام نوشته شده . اما سبك نگارش وى در نثر ، بر اثر تكلف و تصنع و اغلاق و تفصيل بسيار ملال آور بلكه تهوع انگيز است و در شعر بسيار مبتذل و بىمزه . داورى لطفعلى بيك آذر مؤلف آتشكده دربارهء وى هر چند تند و خشن است ولى مقرون به حقيقت است . وى دربارهء وحيد مىنويسد : در ديوانش در حدود نود هزار شعر به نظر رسيده