نامهء شاه عباس ثانى به عبد العزيز خان « 1 »
پيوسته ساغر دوستكامى و پيمانهء خوشدلى عبد العزيز خان از خمخانهء الطاف الهى سرشار و سمند تحصيل كام و كميت وصول عيش مدام آب رفتار و صرصر شعار باد .
بعد از طى وادى فسيح الفضاى دوستى و ولا كه ضمير خورشيد ضيا به ميانجى تحرير خامه و نقش پذيرايى نامه علم حضورى از جزئيات آن دارد ، بر لوح ابلاغ مىنگارد كه دوستان فطرى و آشنايان روحانى را كه روابط يكرنگى و علايق يكجهتى به فحواى الارواح جنود مجندة فما تعارف منها ائتلف و ما تناكر اختلف ، از به دو فطرت مشيد و مستحكم بوده باشد در هر حالى از احوال و هر وقتى از اوقات خصوصا اوان نشاط و زمان انبساط خاطر دوستى ذخاير خواهان آن مىباشد كه از مستلذاتى كه بدان ممتعاند دوستان گرامى را نيز بهره حاصل آيد و در حالتى كه قرب ظاهر مطابق قرب باطن بوده پردهء دورى مرتفع و محل دوستى مجتمع باشد ، به اتفاق از حلاوت آن صحبت شيرين كام و از كاس كامرانى مىآشام مىگردند و اگر به جهت موانع صورى و عدم كشف حجب مهجورى آن نعمت عديم البال مفقود باشد ، شايستهء اين اتحاد آن است كه از كيفيت آن عشرت و چگونگى آن صحبت به مقتضاى ما لا يدرك كله لا يترك كله به ارسال انموذجى دوستان را با خود شريك سازند ، لهذا درين وقت كه روضهء مينونشان مازندران كه از كثرت گلهاى رنگارنگ و وفور رياحين نمودار دامن گلچين بل عرصهء خلدبرين به ديدهء نظارگيان مشكل پسند در مىآيد مضرب سرادقات جاه و جلال و مهبط خيام دولت و اقبال گرديده هر روز به شرب پيمانههاى گران -
هامش
( 1 ) - عنوان نامه در منشآت : « در مسودهء نامه كه به عبد العزيز خان فرستاده شد . »