سواد مكتوبى كه سلطان حسين ميرزا بايقرا بمولاناى جامى نوشته
نور الدين عبد الرحمن جامى شاعر فاضل در 23 شعبان 817 در قصبهء خرجرد جام متولد شده و در روز جمعه هيجدهم محرم الحرام بسال 898 در هرات وفات يافته است .
وى خاتم شعراء متقدمين بوده و در دوران خويش مورد احترام خاص و عام هموطنان خود حتى سلاطين عثمانى قرار داشته است « 1 » . شهرت وى ما را از هر گونه توضيحى دربارهء وى بىنياز مىكند ( براى اطلاع بر شرح حال و تعداد تأليفات و روابط او با ملوك معاصر خود و ساير مطالب رجوع شود به كتاب جامى تأليف جناب آقاى على اصغر حكمت كه در آن بنحو جامعى بكليهء منابع مربوط به جامى اشاره شده است . )
در جزو مؤلفات جامى كه تعداد آنها را بعدد اسم جامى 54 نوشتهاند كتابى بنام مكاتبات در دست است كه چنان كه از نامش بر مىآيد مجموعهء مكاتبات اوست با امرا و سلاطين و مشاهير معاصر خود و در آن مجموعه نامههاى دوستانهء وى با سلاطين نسبة زياد است ، اما چون چندان شامل نكات تاريخى نبود ، نمونه را به همين چند مكتوب قناعت شد .
چون تحفهء دعائى كه لايق موقف مقدس آن حضرت عالى رتبت تواند بود
هامش
( 1 ) - با اين حال جامى در نظر صفويه و ايرانيان شيعى مذهب به علت تسنن چندان مقبول نبوده است تا به حدى كه شاه اسماعيل صفوى در هنگام فتح هرات دستور داد هر جا نام ( ( جامى ) ) نوشته شده بود نقطهء آن را برداشته ( ( خامى ) ) نمايند . حتى در كتاب الشقائق النعمانية ( طبع مصر ص 294 ) چنين نوشته كه در حين توجه قزلباشان بخراسان پسر جامى جسد پدر خود را از مقبره درآورده در جاى ديگر دفن نمود و وقتى قزلباشان قبر جامى را نبش كردند چيزى نيافتند . در كتاب مجالس المؤمنين قاضى نور اللّه نيز از جامى بعنوان ( ( معاند ) ) ياد شده است .