شك نيست كه وقتى كه از حضرت ما با آن جناب اساس مودت مستحكم گردد ، آن معنى موجب ارغام انوف و ايلام صنوف اعداى دين قويم و منكران شرع مستقيم شود و اگر سخن ما درين نوبت نيز بسمع قبول نشنوند و از كمال صدق خالى شناسند و بر قرار طريق عسر سپرند ، اميد به حضرت واجب الوجود كه مفيض الخير و الجود است واثق كه چنانچه همواره در احراز جميع مطالب كلى ، در همه اوقات و حالات ، آثار مواهب ذو الجلال ظاهر و لايح گشته و مرادات بحصول پيوسته ، درين قضيه نيز هر چه زودتر چهرهء مقصود از تتق غيب جمال نمايد و آنچه در پردهء تقدير باشد بر منصهء ظهور سمت وضوح يابد . آن هنگام ندامت مفيد و اعتذار نافع نگردد . باللّه العلى العظيم و بارواح انبيا و اولياء عليهم السلام مىخواهم كه با آن جناب صلح كنم و از جانبين قواعد دوستى مؤكد باشد و خصومت و نزاع نگردد تا مسلمانان از جانبين در رفاهيت باشند . هر كسى كه از منهج عهد و مصالحه انحراف نمايد و نصيحت قبول نكند و محرك سلاسل فتنه و مهيج بواعث وحشت شود ، و بال آن قضيه هر آينه به دو عائد گردد و او آثم شود . اين معانى محقق شناسند و هذا ما اردناه ايضاحا و تنبيها له و
« حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
« 1 »
.
نِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ »
« 2 » . كتب بمقام مراغه « 3 » .
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران 167
( 2 ) - سورهء انفال 42
( 3 ) - منشآت فريدون بيك ج 1 ص 142 - 140